Müge Worcestershire

Yine çizginin içinde

2012-01-23T19:47:00.002+02:00

Dün gece rüyamda Müge Worcestershire diye çizgi romanım çıkmıştı. Resimlerin içindeydim. İlk karede ıslak saçlarım ve sarındığım havluyla iki kişiye uçan tekme atıyordum. Oysa benim hayatımın çizgi romanı tabii ki American Splendor gibi olur. Ama yine de heyecan verici ve güzeldi. Neyse, sonra sabah aklıma bir buçuk sene önce yazdığım bu yazı geldi. Yaşlanınca, böyle ince ince sıyıracağım, hissediyorum bunu. Olsun, o da güzel.

Ben küçükken -hatırlayabildiğim en küçük yaşım üç- banaananem bakardı. Çok fazla sokağa salınmayan, henüz kardeşi de olmayan birçocuktum ve her çok fazla sokağa salınmayan, yalnız çocuk gibi kendime eviçinde eğlenceler geliştirmeye başladım. Okumayı öğrenene kadar bunlardan enbüyüğü ve önemlisi evde sağı solu kurcalamaktı. Evin arka odalarında ne var, neyok elden geçirmiştim. Kocaman bir dolabı açıp, bütün bir öğleden sonrayıiçindeki tozlu şeyleri incelemekle geçirirdim. Bu manada, hatıralarımın kokusunaftalindir. Teneke dikiş kutuları, kristal bardaklar, eski giysiler, kalemler,dedemin daktilosu, mühürler, zarflar, kalın pul defterlerinin içindeki sayısızpul serileri, anahtarı üzerinde bırakıldığı zamanlarda büyük mavi kasanın içi,kilerde içindeki bisküvilerin pelür kâğıtları ile birbirinden ayrıldığı bisküvitenekeleri (biri pötibör, biri kremalı); kısa sürede her şeyi elden geçirdimben o evde. O zamanlar kurcaladığım şeyler arasında bugün aklımda en çok yeredeni genç kızlığında dikişe merak salmış ve bugün tuvalet bile dikebilenannemin Almanca Burda Moden dergileri. Saatlerce o dergilere bakardım; bu bana çokenteresan gelen bir detay, senelerce o dergiler ve onlarda gördüğüm resimlerhiç aklıma gelmedi bile ama bir gün bir anda tuhaf bir şekilde, bilinçaltıpatlaması gibi hepsini hatırlamaya başladım; renklerini, parlaklıklarını,tonlarını, nerede, ne zaman ve ne hissederek baktığımı… İşte o Burda dergileri,Krups mutfak robotunun kullanma kılavuzu ve tarifler kitapçığında yer alanyiyecek çizimleri, mahalle kasabının ve çocuk doktorunun duvarında asılıresimlerin hepsi başlangıç noktamdır.

Daha önce de yazdığım gibi; küçükken baktığım resimlerinneredeyse hepsini hatırlarım; hafızamda özellikle yer etmiş bazılarınıbulamayacağımı bilsem bile bir ümit hala ararım. O resimleri kesip, yapıştırıpyine de hala doyamadığımı, o resimlerin aynısı çizebilmek isteyip de asla beceremediğimive bu hissin de bana resmen acı verdiğini hala aynı tazelikle hatırlarım.Resimlerin içine girmek istediğimi, aynı tarzda çizilmek isteğimi, orada,onlardan biri olup aynı dili konuşmak istediğimi, o resimleri yiyip yutmak,boğazımda, içimde hissetmek istediğimi hala aynı netlikle hissederim. Gördüğümfotoğrafların renklerini bile ton ton bilirim hala. Bu noktada görsel şeylereolan düşkünlüğümü, onlarla bir olamamanın verdiği acıyı daha iyi anlarım.

Yedi yaşımdayken ise kendi evimizdeki büyük kütüphaneyesardım. Babamın İngilizce kitaplarındaki resimlere bayılırdım ama resimlerinaltında ne yazdığını anlayamazdım ve ortada benim kaçırdığım, dâhil olamadığımçok eğlenceli bir şeyler olduğunu düşündürürdü bu resimler bana. (Bugün resimhafızam 80’lerden değil de, 50’lerden, 60’lardan başlıyorsa işte babamın okitapları yüzünden.) İngilizce’yi birkaç sebepten dolayı öğrendim: Öncelikle, resimlerinaltında yazanları anlayabilmek için. Sonra hazırlık sınıfında yapacak daha iyibir işim olmadığı ve on iki yaşımda o zaman ne olduğunun farkında bile olmadanşahane bir panik atak geçirdiğim ve bundan uzaklaşacak bir şeylere ihtiyacımolduğu için.

Çocukkenresimlere baktığımda hissettiğim bir duygu vardı, yetişkin hayatımda sayısızresme bakıyorum. Nadiren o hissin ekosunu yaşıyorum, (o bile) vurgun kafasıgibi bir şey. Vurgun yiyip de kafasını bildiğimden değil de, bir yerlerdevurgun kafasının şahane bir betimlemesini okuduğumdan diyorum bunu. O gün iştededim, benim hissettiğim şey de bu.

Frank Miller for CBLDF

2012-01-19T20:59:00.001+02:00

Frank Miller'ın 1997 yılında Comic Book Legal Defense Fund'ın Fight Censorship kampanyası için hazırladığı ve sonradan t-shirte basılan reklam çizimi.

Faithless / We Come 1

2012-01-19T20:28:00.000+02:00

Yalan olmasın, birinin bloguna koyduğu şarkıyı nadiren izlerim. O yüzden benimkilerin de pek farklı bir muamele görmeyeceğini tahmin edebiliyorum. Ama yine de, 2001'de çıkmış bu şarkıyı ve klibini hala çok ama çok seviyorum.

Faithless / Miss U Less, See U More

2012-01-19T20:22:00.000+02:00

Albrecht Dürer / Two Squirrels, One Eating a Hazelnut

2012-01-12T15:34:00.001+02:00

Albrecht Dürer / Two Squirrels, One Eating a Hazelnut (1512)

İngilizce'de sincabın kuyruğunun adı bile sevimli; "puff". Ama bu iki sincap sevimli mi? Bence pek değil aslında. O korku filminden çıkmış gibi eller, ayaklar, o pehlivan kolu gibi geniş, kaslı kol. Öteki de zaten sincaba değil, altmış ikiden çizilmiş tavşana benziyor. Fakat tavşan demişken, Dürer'in bir de Young Hare diye bir çizimi var ki, oradaki tavşan da Donnie Darco'ya yarışır. Hay Allah, nereden nereye geldik? İyi günler.

Üç kuruşa beş vuruş

2012-01-11T15:37:00.001+02:00

Hepimizin dizi seyrettiği sitelerden birinde, bir dizinin bölüm başına 6-9 TL arasında bir fiyata çevriltildiğini öğrendiğimden beri düşünüyorum. Biraz insanlara ortalama 7,5 TL'ye 40 dakikalık dizi çevirmelerini teklif eden insanları, ama daha çok bu teklifi kabul edenleri merak ediyorum. İnsan niye böyle bir şey yapar? O paraya ihtiyacı yoktur ama misal, Downtown Abbey'in şu, şu bölümünü ben çevirdim diye arkadaş ortamında gururlanmak mı ister? Olabilir. Yoksa bunu ileriye yönelik bir yatırım, dilini geliştirme olarak mı görür? Bölüm başına 50-100 TL bile verseler, anlardım. Çünkü o durumda, öğrenci harçlığını çıkaracak diye düşünülebilir. Ama bu teklif edilen parayı, bu yüzsüzlüğü aklım almıyor. Yerli dizilerdeki başrol oyuncularının bölüm başına 50,000 TL civarlarında paralar alması ne çılgın bir işse, bu da o kadar delice bir şey işte.
Bu durum aklıma Wilhelm Reich'in bir sözünü getirdi; "Asıl açıklanması gereken, neden aç insanın çaldığı ya da sömürülen adamın grev yaptığı değil, neden aç insanların çoğunun çalmadığı ve sömürülenlerin çoğunun greve gitmediğidir."

İnceden olmuşum ben.

2012-01-03T17:33:00.000+02:00

Zamanında şu yazıda dalgasına yazdığım şeyleri geçtiğimiz sene gerçekten yaptım. Her gün bir avuç ceviz ya da badem yedim, altı ayda bir diş kontrolüne gidip iki dolgu, bir tartar temizliği yaptırdım, ilkbaharda Ahmet'le her hafta sonu Belgrad Ormanı'nda yürüyüşe gittik, beş kilo verdim, sadece organik yer oldum, spora yazıldım ve düzenli gidiyorum. Geçen arada sigaraya başlayıp yine bıraktım. En büyük yeni yıl dileğim de, bunu sürdürülebilir kılmak.

Mor inek

2012-01-02T13:27:00.000+02:00

Bu reklama çok gülüyorum.

Kesif bir bok kokusu...

2011-12-14T20:37:00.000+02:00

Dün gece Ahmet'e, "Bütün akşam aklımda, 'kesif bir bok kokusu' lafı dolandı durdu," dedim. (Kitapta geçtiği paragrafı bulabilmek için sayfaları çok karıştırdığımı ama o satıra bir türlü denk gelemediğimi söylemedim.) O da cevaben, "Kırmızı Pazartesi," dedi. Onu sırf bunun için bile çok sevebilirdim.

Ayrıca, Kırmızı Pazartesi'nin efsane güzel bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Ne çok şeytan var.

2011-12-10T03:18:00.000+02:00

Son çevirdiğim kitapta şöyle bir cümle vardı: “We do this for one reason, it is to kill our own demons.”

Tam da yine kendim olmaktan yorulduğum bir günümdeydim, içime işledi bu cümle. Beni senelerdir uğraştıran bin bir türlü huyum var. Bazı günler nasıl bir özgüvensizlik, kendinden eminsizlik ve kurmaca haliyle kıvranıyorum anlatamam. Beceremeyeceğim, yeni bir yol bulamayacağım, her şey aslında sadece ve sadece kötüye gidebilir gibi geliyor öyle zamanlarda, kendimi çaresiz hissediyorum. Yalnız hissediyorum. Ya da kendi kafamın içinde yalnız kalıyorum da bütün bunlar vurmaya başlıyor. Bilmiyorum. İçimde ya da etrafımda olanı biteni kontrol edememeye başladığımı hissedince de müthiş bir panik duygusu yaşıyorum. Durduk yere tripten tribe koşuyorum. Başardığım, elde ettiğim her şeyi ya da beceremediklerimin artık aslında o kadar da önemli olmadığını unutuyorum. Senelerdir böyle anlarda bütün bildiklerimi unuttuğumu fark ettiğim için de teker teker bunları hatırlatıyorum kendime ama yine de sakinleşemiyorum ya da harekete geçemiyorum. Bir yandan hem anlatıp bir mantığa oturtmak istiyorum, bir yandan da ağzımdan çıkan her kelimeyle pişman oluyorum.

Sonra bir şekilde, belki de mod kendi kendini tükettiği için hepsi geçiyor. Huzursuzluğum yatışıyor.

Peki, ben kendi şeytanlarımı öldürmek için ne yapıyorum diye düşündüm o gün; yazıyorum galiba. Blogda yüzlerce yazı olmuş.

28 Ağustos 2010

D. Rivera

2011-12-08T08:52:00.002+02:00

Biraz önce bilgisayarın başına oturup da Google'da bunu görünce hoşuma gitti, meğer bugün Diego Rivera'nın 125. doğum günüymüş. Bunun üzerine uzun zamandır yazmak istediğim bir şeyi yazayım dedim.

Portrait of Ruth Rivera (1949)

Ruth Rivera, Diego Rivera'nın Lupe Marin'den doğma iki kızından biri. Fakat annenin resmi Portrait of Lupe Marin (1938) çok sıkıntılı bir resim, zannımca.

Aylar önce, yuvarlak bir ayna karşısında makyaj yaparken aklıma bu resim geldi ve bunun üzerine, imkanı olsaydı, hangi ressamların portremi yapmasını isterdim diye düşünmeye başladım. Listem sık sık değişiyor (ilk başladığımda Klimt listedeydi, mesela) ama bugün için sayıyorum: Rivera (Bu değişmedi.), Edward Hopper ve Lucien Freud.
Sebeplerini de sayıyorum; 1) Galiba özel bir sebebi yok. 2) Hopper da maşallah öyle bir hava var ki, taşı sıksa suyunu değil belki ama hüznünü çıkarır adam. Hopper beni hüzünlü bir günümde resmetseydi, bendeki hüzünlenebilme ve kendisindeki bunu resmedebilme yeteneğiyle sanat tarihinde birlikte efsane olurduk. 3) Freud gençliğimle alakalı bir şey, gerçekten. O zamanlar baktığım, sevdiğim bir sürü resimle ve yaptıklarımla ilgisi var.

Yazılarımı karşı tarafa bir soruyla bitirmek adetim olmasa da, siz portrenizi kim yapsın isterdiniz, bunu merak ediyorum.

Yeni çocuk kitaplarım

2011-12-07T08:15:00.001+02:00

Bay Sinirli - Okulda Curcuna son zamanlarda en sevdiğim çocuk kitabı oldu. Kitabı Ahmet bile biliyor, birbirimize okula gitmek istemeyen Kedicik'in taklidini yapıyoruz. Hikaye çok komik, çizimler süper. Yalan olmasın, ben önce bu kitabı çeviri zannettim. Neden öyle zannettim? Çünkü bizlerden genelde bu kadar eğlenceli çocuk kitapları ve bu kadar güzel çizimler çıkmıyorsa, bu benim suçum mu? Oysa yazarı Nurgül Ateş'miş. Ve şans eseri kendisiyle tanıştım. Bu blogdan her gün başka birilerine iltifatlar döşenen bir sevgi kelebeği değilim fakat Nurgül Hanım çok kibar, canayakın, hoşsohbet ve mütevazı bir insan. Şimdi serinin diğer kitaplarını da alacağım. Özellikle Bay Sinirli'den daha sinirli, o nevrotik kedinin hastası oldum.

Bay Porsuk ile Bayan Tilki'yi güzel resimlerine, çizgi roman formatında oluşuna ve tabii ki hikayenin tilkiler üzerinden anlatılışına tav olup aldım. Bay Porsuk, Bayan Tilki ve onların çocukları bize yeniden evlenme, çocukların başta anlaşamaması, hayatların bu manada değişmesi gibi şeyleri anlatıyor. Çocuklara bu gibi konuların anlatılmasıyla bir derdim yok da, kitabın didaktik havasını kendi adıma nasıl bayıcı buldum anlatamam. Sanki başka türlü olabilirmiş. Bu da uzun zamandır bu kadar fos çıkan ilk çocuk kitabım oldu.

Ne, Nasıl Yapılır? süper bir kitap. Böyle kitapları zaten çok seviyorum, bunu da çok sevdim. Ayrıca çizimleri de çok güzel.

Bu kitabı ilk defa on dört sene önce kütüphaneden alıp okuduğumda kapağı ilk resimdeki gibiydi, şimdi böyle olmuş. Horrible Histories efsane bir seri ve bu seriden kaç kitap okuduğum hakkında hiçbir fikrim yok. Ama en sevdiklerimi hatırlıyorum; Measly Middle Ages, Blitzed Brits, The Second World War ve The 20th Century. Türkiye'de Timaş Yayınları bu serinin bazı kitaplarını Eğlenceli Bilgi başlığı altında çıkardı. Zamanında ben çevirsem zevkten çıldırırdım, yemin ediyorum.

Cassius / I Love U So

2011-12-07T00:16:00.000+02:00

Müzik sektörü nerelere gitmiş, vay anasını sayın seyirciler! Cassius'un 2010 yılında çıkan "I Love U So" adlı single'ının iStore'da "Cassius I< U So" diye application'ı var. Az sabrederseniz, klibin sonunda da yazıyor zaten. Oy, bu gece bununla ne eğlendim!

Dix

2011-11-13T19:15:00.001+02:00

Otto Dix / The Portrait of the Journalist Slyvia von Harden

Bu elbisenin kırmızı-siyah kareli yün kumaşından, boğazlı yakasına ve tam oturmayan bel kesimine kadar birebir aynısından annemde vardı ve elbiseyi kendi dikmişti. Bu işe senelerdir çok şaşıyorum ve annemin bu tabloyu gördüğünü de hiç sanmıyorum. Nasıl bir modaymış bu yav.

Nabokov'u çok sevmek

2011-11-10T16:46:00.001+02:00

1930 - Rusça ilk baskı

2009 sonbaharından beri okumak istediğim Lujin Savunması'na nihayet başlayabildiğim için çok mutluyum. Bir takım hayali kişiler, "Tek bir kitap okuyacaksın, seç!" deseydi, işte sırf şu alttaki melodik paragraf uğruna bu kitabı okurdum.

"...he had seen something unbearably awesome, the full horror of the abysmal depths of chess. He glanced at the chessboard and his brain wilted from hitherto unprecedented weariness. But the chessmen were pitiless, they held and absorbed him. There was horror in this, but in this also was the sole harmony, for what else exists in the world besides chess?"

Henüz çok başında olduğum bu kitabı sonunda sevecek miyim, sevmeyecek miyim bilmiyorum (yalan, biliyorum aslında) ama kitabın önsözünün son cümlesi, beni zevkten çıldırttı ve bana işte birazdan müthiş şeyler başlayacak diye düşündürttü.

"... Lujin'e Fransız mürebbiyemi, cep strancı takımımı, yumuşak başlılığımı ve duvarlarla çevrili bahçemden koparttığım şeftalinin çekirdeğini verdim."

The Mill and the Cross

2011-11-06T22:34:00.001+02:00

Pieter Bruegel the Elder / Way to Calvary (1564)

The Mill and the Cross, aynı adlı kitaptan uyarlanmış ve Bruegel'in The Way to Cavalry adlı tablosunu anlatan bir film. Ben hayatımda böyle film izlemedim, zevkten çıldırdım resmen. Vay anasını diyor ve bunu alan Ahmet'e teşekkür ediyorum.

Filmin resmi internet sitesi
Filmin imdb sayfası
Filmin trailer'ı

Hunters in the Snow
(Ve evet, Bruegel resimlerinin gerçekten bir sesi varmış ve yönetmenin kafasındaki sesle benimki aynıymış.)
The Landscape with the Fall of Icarus

Yeni çocuk kitaplarım

2011-10-30T19:53:00.000+02:00

Çivi Çorbası benim ilk defa on iki yaşındayken, Taş Çorbası adıyla Project 1 İngilizce kitabında okuduğum ve hiç unutamadığım bir hikayeydi. Geçtiğimiz hafta sonu bunu bulunca çok sevindim. Kitaptaki adam, kendisini evine alıp ona yemek vermek istemeyen kadını inceden oyuna getiriyor ve birlikte bir çorba pişiriyorlar. Çocuk kitaplarının yemekle ilgili olanlarına bir başka bayılıyorum. Çorbalı başka bir güzel öykü ise, Pumpkin Soup.

Kurt Yavrusu Sivrikulak, yapıştırmalı bir çocuk kitabı. Hem yapıştırmalarına bayıldım, hem de içindeki güzel kurt resimlerine baka baka ben de kurt resmi çizebilirim diye düşündüm. Bu da demek oluyor ki, çocukken yaşadığım o hayal kırıklığı hissini yine yaşayacağım. O zamanlar kitaplardaki gibi bir dünyayı ben de resmedebilmek ister ve bu yüzden beğendiğim resimlerin aynılarını çizmeye çalışırdım. Çizebilme uğraşı bir süreliğine, onların dünyasında olduğum hayalini güçlü bir şekilde hissetme imkanı verirdi ama çizemediğimi gördükçe o hayal aleminden büyük acılar çekerek çıkardım. Sonra yazı yazmayı öğrenince hemen yazmaya başladım çünkü yazıda kafamdaki alemle, onun somutlaştırılmış hali arasında büyük bir fark yok. Dikkatinizi çekerim; iyi demedim, bana göre fark neredeyse yok dedim. Ayrıca sırf resimlerin altında yazanları anlayabilmek için İngilizce öğrendim.

Bakınız, bu da, Norveççe bir çocuk kitabı. The Red Tree, Kırmızı Ağaç. İlginç dillerdeki çocuk kitaplarıma bir yenisi daha eklendi. Kitap, Merlin'in hediyesi. (Tekrar çok teşekkürler.)

Ocakbaşı

2011-10-23T22:32:00.004+03:00

Bu sıralar beni Kenan Usta Ocakbaşı’na gitmek kadar mutlu eden başka bir şey daha yok. Seneler sonra içimden büyük bir ocakbaşıcı çıktı. Oraya gideceğimiz zaman resmen çocuklar gibi sevinip heyecanlanıyorum. Mezeler -humus hariç- süper, külbastısı için ise can alır, can veririz. Üstelik şu soğuk günlerde ocakbaşında ısınmak da cabası. Sizi masaya alalım deseler hoşuma gitmez, ocakbaşı konseptinin o derece hastası oldum. Ayrıca, Ahmet'le bu yeni aktivitemizi çok romantik buluyorum. Çok tavsiye ediyorum bu mekanı sizlere, sevgili blog takipçilerim. Son gidişimizde Fransa Başkonsolosu bile geldi, demek o da seviyor. Afiyet olsun.

Bernard and Doris

2011-10-15T11:47:00.004+03:00

Yaklaşık bir haftadır, bir ara DVD'sini alayım da Bernard and Doris'i bir daha seyredeyim diye düşünüyordum. Muhtemelen kendim de hizmetkarlarla dolu bir malikanede yaşamak istediğimden. Dün gece sabaha karşı dört buçukta uyandım, kendime kahvaltı hazırladım ve televizyonun karşısına geçtim. Film daha yeni başlıyordu, oturup seyrettim. Film bittiğinde hava aydınlanmıştı. Tuhaf bir şansım var bu sıralar. Bu arada özellikle, henüz on üç yaşındayken kendisine 80 milyon dolarlık bir miras kalan Doris Duke'u canlandıran Susan Sarandon'un oyunculuğu inanılmaz; kadının suratından alamadım gözlerimi. Filmi kesinlikle tavsiye ederim.

Özdemir Erdoğan / Gurbet

2011-10-14T22:15:00.007+03:00

Düşündüm de, neredeyse iki senedir bütün versiyonlarıyla en çok sevdiğim, dinlemekten en çok keyif aldığım, ardı ardına otuz kez falan dinleyebildiğim tek şarkı, bu. Sağ köşeye yazmakla yetinemedim artık, güzelliği kendi başına bir şeyi hak ediyor diye düşündüm.

Klima aşka muadil değilmiş.

2011-10-14T19:51:00.007+03:00

Geçen gün Ahmet'e bir şarkı yazdım, sevgili azınlık blog takipçilerim ve bunu sizlerle de paylaşmak istiyorum. Facebook'takiler gördü, sizin başınız kel mi nihayetinde? Anlayacağınız üzere, zamanında Soner Günday'ın Orçun Kunek tiplemesine bayılırdım. Bu vesileyle Recep Roleksoğlu'nun hiç unutamadığım, Cesurca Yaladım Leoparı adlı parçasının kapağını da paylaşmak isterim. Ama önce, Klima Aşka Muadil Değilmiş adındaki kendi bestem:

Sen yokken klimayla ısınmaya çalıştım sevgilim,
9 BTU’luk aleti 30 derecede sabitledim
Ve açtım biyo-filtreyi arsızcasına,
Doğal gaz faturamız ekim ayından coşmasın diye yiğidim,
Hiç ilişmedim kombimize,
Çünkü ben senin ekonominiğinim.
Ama sensiz geçen o bomboş saatlerde anladım ki,
Hiçbir klima veremez bir büyük aşkın sıcaklığını
Klima aşka muadil değilmiş, gerçek sıcaklık kalpten gelirmiş.

Osman Hamdi / Ab-ı Hayat Çeşmesi

2011-10-14T19:34:00.006+03:00

Yaklaşık bir ay önce, Arkeoloji Müzesi’ndeki Çinili Köşk’ü gezdik. Çinili Köşk'ün içinde, bir niş içine yerleştirilmiş bir çeşme var; Ab-ı Hayat Çeşmesi. Osman Hamdi Bey zamanında kendisinin bu çeşmenin önünde dururken çekilmiş bir fotoğrafından yola çıkarak 1904 yılında Ab-ı Hayat adlı tablosunu yapmış. Tablonun küçük bir kopyasını da çeşmenin karşısına asmışlar. Köşkü gezdiğimiz gün tabloyu çok beğenmiş ve keşke gerçeğini görebilseydim diye düşünmüştüm.

Bugün, resmin orijinalinin Pera Müzesi’nde 15 Ekim’de açılacak Osman Hamdi Bey ve Amerikalılar / Arkeoloji, Diplomasi, Sanat adlı sergide sergileneceğini duyunca çılgınca sevindim. Ve keşke başka bir şey dileseymişim diye düşünmedim. Ne olacak yani, her Allah’ın günü piyangodan büyük ikramiyeyi tutturamayacağımıza göre, böyle şeyler de hayatı yeterince zevkli kılıyor.

Bir de şunu eklemek isterim; Serhat Çocuk Klasikleri serisinin Anadolu Masalları II kitabındaki Hayat Suyu, Güzellik Ağacı, Altın Bülbül hikayesi yüzünden, ben bu hayat suyu olayına fena takığımdır. Bu psikopat hikayeyi çocukken okuduğumdan beri, hala hikayedeki kızın yerinde ben olsam ne yapardım diye düşünürüm. Osman Hamdi’ye gelince, onu zaten yalnızca Mihrab adlı tablosu için bile çok sevip takdir edebilirdim.

Mat Collishaw / Children of a Lesser God

2011-10-10T20:05:00.003+03:00

The Garden of Unearthly Delights videosu için tık tık...

Hakan Cingöz

2011-10-10T17:50:00.002+03:00

Hakan Cingöz'ün 11 Ekim'de Bebek'teki Evin Sanat Galerisi'nde açılacak ikinci kişisel sergisinin afişinde bu resim yer alıyor. Ben bu resmi hem çok beğendim, hem de nedense Balthus resimlerinden aldığıma benzer bir haz aldım. Resmin adını internette epeyce bakınmama rağmen öğrenemedim ama sergiyi kesinlikle gidip gezeceğim.

Hayatta başkaları için sevinebilmek önemlidir.

2011-10-06T14:38:00.004+03:00

Aslında böyle şeyler yazmaktan hiç hoşlanmıyorum. Böyle beylik beylik, bilmiş bilmiş... Yani bu işler en azından bana öyle geliyor, o yüzden de yazmıyorum. Ama epeydir düşündüğüm bir konu var.

Bence insanın hayatındaki en önemli şeylerden biri, başka biri adına sevinebilmesi, ama gerçekten sevinebilmesi. Tabii ki herkesin her şeyine sevinemeyiz ama en azından yakın çevremizdeki arkadaşlarımızın, dost dediğimiz insanların başına gelen iyi şeylere, işindeki başarısına, fiyakalı yeni arabasına ya da evine, düzgün giden mutlu ilişkisine, uzun zamandır istediği bir şeyi sonunda kendi iradesiyle ya da öylesine elde edebilmesine, hatta o çok vermek istediği kiloları nihayet vermesine ya da sigarayı bırakmasına falan bile kendi halimiz ne olursa olsun sevinebilmeliyiz.

Bunları lafta söylemek kolay, gerçekten hissederek sevinmek başka bir şey. Üstelik bu sevinçlerin göstermelik mi yoksa gerçek mi olduğu anlaşılıyor; yani kimse, kimsenin yalanını yemiyor.

Bu yazıyı, şu sıralar hayatımda müthiş şeyler oluyor ama beni çekemeyenler var, bu da onlara kapak olsun diye yazmadım. Fakat hiç mütevazılık etmeyeceğim, ben sevdiğim insanların her sevinciyle onlar adına gerçekten sevinir, başarılarıyla gurur duyarım ve kendi içimde gizli gizli tripten tribe koşmam. Hayatta en azından şu düstura sahip olduğum için kendi adıma çok seviniyorum. Yoksa hayat çok zor olurdu.

Gökçe Çelikel / Baiser Fatal

2011-10-05T23:13:00.004+03:00

Gökçe Çelikel

Gustave Courbet / Fox on Snow

2011-10-02T18:34:00.001+03:00

Şahane bir fikir gerçek olmuş.

2011-09-22T15:45:00.003+03:00

Zamanında Şahane Bir Fikir diye bir yazı yazmıştım ve Ikea'da nasıl çocuklar için varsa, erkekler için de kendi ilgi alanlarına yönelik, bir nevi oyun bahçesi açılmasını önermiştim. Şimdi buyurun, şu linke tıklayın da, Ikea'nın Manland Nursery'sini görün. Eski yazının altına bu linki bırakan adsız okuyucuya ise çok teşekkür ediyorum.

Arkeolojik çocuk kitaplarım

2011-09-16T11:01:00.005+03:00

Bunları bu sabah Galatasaray'daki Arkeoloji ve Sanat Yayınları Kitabevi'nden aldım.

EFES, Arının Gizemi çizgi roman formatında çok güzel bir kitap. Efes'in tarihini o kadar güzel anlatıyor ki. Arkasında küçük mitoloji ve arkeoloji sözlükleri, bulmacalar, soru ve cevaplar var. Bizde de böyle şeyler yapıldığını görünce çok seviniyorum.

Antik Yunan Tapınakları olağanüstü bir kitap. İnkilap Kitabevi'ne bağlı Mandolin Yayınları'ndan çıkmış. İnternet sitelerine, bastıkları kitaplara bir göz attım ve Mandolin Yayınları'nı çok beğendim.

Edward Hopper / Reclining Nude

2011-09-14T00:13:00.003+03:00

Manet / A Bar at the Folies-Bergere

2011-09-09T23:00:00.001+03:00

Doksana yüz doksanlık tek kişilik yataklar

2011-09-05T19:08:00.002+03:00

En son tek kişilik bir yatağım olduğunda lisedeydim. Sonra yalnız yattığım ya da birileriyle paylaştığım çift kişilik yataklarım oldu. Bir ara ise, hiç yatağım olmadı da kanepede uyudum.

Ama ne zaman bir filmde bir genç hışımla, heyecanla veya kırık bir kalple odasına dalıp da çantasını bir yana, kendini genç yatağına fırlatıyor, ya da oraya usulca kıvrılıvermiyor mu, işte doksana yüz doksanlık tek kişilik yatağımı o dakika içim sızlayarak özlüyorum.

Genç insanlara bin bir türlü iş, hayat, aşk tavsiyesi veriliyor ya, ben de tek kişilik yatağınızın kıymetini bilin demek isterim. Zamanında ne güzel kitap okur, hayal kurar, bekler, ağlar, iyileşir, yemek yer, ders çalışır, telefonla konuşur, yorgun ya da mutsuz okul dönüşlerinde içine formayla süzülüp uyur, müzik dinler, huzur bulurdum o yatakta bir başıma. Bir daha öyle olamadım.

Türk basınında "Deeerrrmişim..." dönemi

2011-08-28T13:19:00.004+03:00

Ertuğrul Özkök'ün, "Gila Benmayor yüzünden bütün yahudilerden nefret ediyorum. Deeerrmişim," şeklindeki bugünkü yazısına diyecek laf bulamıyorum. Yazının sonuna, "Şaka yaptım. Düşmanlarım bu işten size mama çıkmaz," diye de eklemiş. Orijinali ekmek çıkmamak, iş çıkmamak olan bir lafı, mama çıkmamak olarak değiştirmesi de çok manidar.

Sadece başlı başına Ertuğrul Özkök örneği bile, bu ülkede gazetecilik adına zamanında çok şevkimi kırmıştır. Deeermişim.

Bugün kendimi Lindt %99 kakaolu çikolata gibi hissediyorum.

2011-08-25T21:41:00.002+03:00

Tatile 4 gün, kitabı bitirmeye 110 sayfa ve oynatmaya çok az kala...

2011-08-23T15:55:00.002+03:00

I am Legend

2011-08-22T21:24:00.004+03:00

Will Smith'in I am Legend filmini kendi dalında en başarılı film ilan ediyorum, artık o dal her neyse. Beni şaşırtan şey bu filmi defalarca izlemem değil de, her seferinde aynı heyecanla izlemem. Evet, hastasıyım bu filmin sevgili azınlık blog takipçilerim. Geçen gece rüyamda kendimi bu filmdeki gibi bir ortamda görünce, oturup tekrar izledik bu filmi.
Bir de, nasıl Matrix'in Animatrix'i varsa, bu filmin de ilgili küçük animasyonları var: Isolated, Shelter, Sacrificing the Few for the Many, Death as a Gift.

Junior Jack / My Feeling

2011-08-18T10:54:00.003+03:00

Bence başta bir insanın dans edip etmemesi, sonra da nasıl dans ettiği o insan hakkında çok şey söyler. Bir de takım sporlarına yatkınlığı, o da çok şey söyler. Ben dans etmeyi çok seven ama takım sporlarına asla bulaşmamış bir insanım mesela.

Hotel Monasterio

2011-08-17T09:47:00.006+03:00

Bayram tatiline kadar otel olayımıza devam ediyoruz. Merak ettiğim otellerden biri de, Hotel Monasterio. Burası Peru, Cuzco'da, 1592'den kalma, eski bir manastır ve en ucuz odasının geceliği 520 dolar.

Fotoğraflardan anladığım kadarıyla otelin bütün duvarları bunun gibi resimlerle kaplı, aynı zamanda bir küçük sanat galerisi sanki. Bana bu yönüyle de çok cazip geldi.

Cuzco 3400 metrede bulunduğu için konukların yarısında yükseklik rahatsızlığı görülüyormuş. Bunun için oksijenle zenginleştirilmiş odaları varmış. Yani anladığım kadarıyla, geceliği fazladan 50 dolarla odalara oksijen basıyorlar. Güney Amerika'yı gerçekten çok merak ediyoruz.

Son derece kişisel fikirlerim

2011-08-16T08:58:00.002+03:00

Ramazan davulcusu bugün "bahşiş toplamak" için mahallede yaklaşık dört saat boyunca davul çaldı. Faydalanmadığım, bilakis rahatsız olduğum bir hizmete neden para vereyim? Ramazan davulu denen şey, çalar saatin olmadığı yıllarda kalmış olması gereken bir şey sanki. Gelenekse de, sanki her geleneğimizi yaşattık bir bu kaldı. Ama ucunda para olunca gelenek de yaşıyor tabii. Ayrıca Cihangir'de davul çalıp işe yarar bir para toplamayı bekleyen davulcunun olayı, Müslüman mahallesinde salyangoz, plajlarda sahlep satmaya benziyor bence.

Hazır Cihangir demişken bu kafe, restoran masalarını azaltma olayına dair de bir şey söylemek istiyorum. Burada oturan biri olarak söylüyorum; iyi oldu, hem de çok iyi oldu. Çünkü kafe, restoran sahiplerinin haksız yere, fazladan işgal ettikleri kaldırımlar yüzünden sokaklarda yürüyecek yer kalmamıştı. Belediye aslında çoktan yapılması gereken bir şeyi en sonunda yaptı. Üstelik kendilerinden masaları azaltmaları istendi, dağa küsmüş tavşan gibi sonradan hepsini kaldırmaları değil. Bu işin uygulamasında ise ülkemize has, her zamanki tatsızlıklar yaşandı. Ama bütün bunları baştaki hükümetin halkın içki içmesini önlemek için yaptığını düşünmenin de, bütün osuranları şeytanın kandırdığına inanmaktan farkı olmadığını kanaatindeyim.

*İtalikler: Benim Adım Kırmızı

Alex Kidd in Miracle World

2011-08-14T17:32:00.000+03:00

Ben oyunlara bayılırım!

2011-08-12T15:04:00.002+03:00

Bu hafta Ulusal Kitap Haftası'ymış. Hafta ne şekilde, ne gibi etkinliklerle kutlanıyor ve bu haftayı aslında kim U.K.H. ilan etti bilmiyorum. İnternette aradım ama bulamadım. Ama ortada şöyle bir oyun dönüyor; size en yakın kitabın 56. sayfasındaki 5. cümleyi kitabın adını söylemeden yazın.

Yazıyorum:

This was the result - a mixture of bad luck and stupidity. (Bu, çevirdiğim kitaptan.)
Memed susuyordu. (İnce Memed)

Bence kitabın adını saklamak gibi bir mistizme gerek yok. Daha önce pek çok kez oynanmış bu oyunu, siz de oynamak isterseniz buyurun yorum kısmına yazın.

Paradise Cruises

2011-08-12T10:00:00.005+03:00

Otel olayına devam. Halong Bay, Vietnam'ın en güneyinde, Çin'e yakın bir körfez. Unesco'nun Dünya Kültür Mirasları listesinde yer alıyor. Paradise Cruises ise, junkboat denen şu yüzer otellerle bölgede genelde bir-iki gün kalmalı turlar düzenleyen turizm şirketlerinden biri.

Etrafta çıt çıkmıyor, tepede kartallar dönüyor. Yüzülebiliyor, kanoyla balıkçı köylerine gidilebiliyor. Kum getirerek yaptıkları bir plajda gece muhteşem partiler verilebiliyor. O tekneler, yakından Karayip Korsanları'nın gemileri gibi gözüküyor. Üstelik içlerinde kendi spa'ları da dahil olmak üzere yok, yok.

Teknede kalmak deyince, benim aklına tek kişilik yatakların bile daracık olduğu, eğilip kalkarken devamlı bir yerlere çarpılan, tuvalet kapısından yan durarak geçilmesi gereken bir şeyler gelmişti. Şu dünyada insanı, insana kırdıran en büyük şey alansızlıktır zannımca. (Bir diğeri de soğuk olabilir.) Ama şunları gördüğüm an dibim düştü. Dikkatinizi çekerim, balkonu ve balkonunda şezlongu bile var.

The Avalanches - Since I Left You

2011-08-10T23:37:00.000+03:00

Le Sirenuse

2011-08-10T09:04:00.007+03:00

Yılın bu döneminde Müge'yle en büyük olayımız otel tokuşturmak oldu. Meğer onun da boş vakitlerinde şık otel resimlerine bakıp bakıp hülyalara dalmak gibi bir hobisi varmış. Arada, "X Resort'a bak, Y Butik Otel'e bak. Geceliği kaç paraymış?" şeklinde telefonlar, mailler gidip geliyor. Mesela, daha dün Müge geceliği 200 pound + KDV'ye Kaş'ta muhteşem bir otel söyledi. (Kendisi blogunda bu sıralar devamlı otel yazdığı için, bunu bugün yazar belki diye düşünüyorum.) Ama o fiyat yüzünden yıprandık. İşte nasıl bir tatilimiz gelmiş belli değil. Tatil planları gerçeğe dökülene dek ben de kimisi kaldıklarımdan, kimisi de kalmak istediklerimden ama asla kalamayacağımı bildiklerimden bir otel serisi yapmaya karar vermiş bulunuyorum. Sizin de gözünüz gönlünüz açılır, fena mı?

Le Sirenuse, İtalya/Positano'da Amalfi kıyısındaymış. Bu oteli geçenlerde çevirdiğim kitaptan öğrendim. Çocuk kahraman buradaki suitlerden birinde kalıyordu. Hatta kitapta şöyle bir cümle vardı; "A kaldığı odanın fiyatını düşününce ürperdi." Junior süitin €1,350, bedroom süitin €3,400 olduğunu öğrendiğim dakika ben de ürperdim valla. Avluya bakan odası bile sezon dışında €350, sezonda €500 olduğu için bu otel, asla kalamayacaklarım kontenjanından giriş yapıyor.

Bu postu biraz daha tatile çıkamazsa hepimizi kesecek Deniz Hanım'a adıyorum.

Böyle banyom olsun, bir milyon dolar borcum olsun pekiştireci.

Şimdiki Zamanlar

2011-08-07T20:16:00.006+03:00

Ülkemizdeki güzel sanatlar öğrencilerinin ne yaptığını merak ettiğim için, Pera Müzesi'ndeki Şimdiki Zamanlar adlı sergiyi gezdim. Serginin içeriğini buradan okuyabilirsiniz. Sergideki her şeyi beğenmesen de, sergiyi değişik buldum ve çok beğendim. Sergiyi kalem-kağıtsız, cep telefonsuz gezdiğim için kimsenin ve eserlerin adını hatırlamıyorum ama en çok beğendiğim, aklımda kalan eser 'cam yaylar' oldu. İnsan kendini şimdi bunların üzerine atsa, o cam yaylar çatur çutur kırılır, hihoha diye düşünmeden edemiyor. Aklımda diğer kalanlar, 'Extinction' adlı eserle şişman ve kafasız denizkızları. Onlar da matraktı. Bir de yere yerleştirilmiş bir sürü biblomsu şey vardı, adı sanırım 'Medea'ydı. Pardon ama o işin sahibi ileride ünlü olur bence, fakat bunu iyi anlamda söylemiyorum. Onun dışında, seramik çalışmaları genel olarak çok hoştu. Kendi adıma, resim namına etkileyici bir şey göremedim.
Sonra sevimli keçe çalışmaları vardı, 'masa üstü' diye. Keçe de artık nasıl bir malzemeyse, keçeden ne yapsan çok sevimli duruyor. Ama buna da sanat eseri denmez, hakikaten ancak proje denir. Bir de, daha önce çok fazla tahta baskı çalışması görmemiştim; burada yakından görebilmek hoşuma gitti.
Gezmesi keyifli bir sergi, tavsiye ederim. Ayrıca Pera Müzesi'nin gençlere böyle bir fırsat yaratması, bu eserleri bizlerle buluşturması da çok güzel. Bunun daha sık yapılması gereken bir şey olduğunu düşünüyorum.

Yüzün

2011-08-05T10:33:00.001+03:00

Eskimiş bir konsolun
Çatlak aynasında durmadan,
Bir buluttur mehtabı inatla kovalayan.
Bir hüznü yansıtan alnının ortasında,
Yüzün müdür acaba yolumu dolaştıran?
Acının bu solgun haritasında,
Kendime yeni duraklar bulduğum.
Ulaştığım ıssız dağ doruklarında
Yüzün müdür hep sorular sorduğum,
Bakışının titrek aydınlığında?

Aslında ne bulunur bir gezginin yanında
Kendi yüzünden başka,
Hüzünle bileyen direncini.
Bir suyun ürpermiş aynasında
Apansız gözgöze geldiğim.
Ayakları ayaklarıma bitişik
Kımıltısız bir gövdeyle rüzgârın sildiği.
Bir bulup bir kaybettiğim
Yani bir gezginin hep gittiği,
Senin yüzün benim yüzüm değil mi?

Metin Altıok

Bu nasıl özlemmiş, ben de anlayamadım.

2011-08-05T09:54:00.006+03:00

Evet, takıntılı bir insanım. Rüyalarımda sıkça gördüğüm birkaç şey var; kendimi bu binanın içinde görmek de bunlardan biri. Bu rüyaların arasında en çok sevdiğim ise ben avluda dururken dört bir yandaki duvarların ağlamaya başladığı rüya. Hayatımda ağlamak için bu kadar büyük bir istek duyduğum zaman azdır.

Bir önceki akşam ise şöyle bir şey gördüm. Oturduğum sıranın yanındaki açık pencereden avlunun hemen karşısındaki sınıflardan birinin yine açık penceresinden içeri bakıyordum ve sarışın fen öğretmeni ders anlatıyordu. O nasıl bir huzurdu anlatamam. Zaten bütün bu rüyaların tuhaf bir huzuru ve hüznü var. En sonunda kendime, artık var olmayan bir binayı özlemek, ölmüş birini özlemekten neden farklı olsun ki dedim.

Şimdi, bu fotoğrafın içine girdiğimizde sağa gidersek hazırlık sınıflarının koridoruna girer, sola gidersek ilkokul binasına geçeriz. İşte o sarışın fen öğretmeni de gerçekte sırf bu yüzden orada olamaz zaten. Geri dönersek sokağa çıkarız. Yukarıda altıncı sınıflar, aşağıda yemeğini evden getirenlerin ısıtmalı yemekhanesi var. Oradan yine avluya da çıkabiliriz.

Ben bu fotoğrafı bina kapatıldıktan çok sonra küçük pencereli tahta kapının kırık camlarının birinin arasından elimi sokarak çekmiştim. Orijinali net ve buradaki parlama yok.

Free Hugs / Bedava Kucak

2011-08-03T21:25:00.005+03:00

Amsterdam'dayken enteresan bir şeye denk geldik. Sokakta yürürken bir anda, üzerlerindeki t-shirtlerde ve ellerindeki pankartlarda Free Hugs yazan insanlarla karşılaştık. Kadınlar ve erkekler yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle kollarını açmış, hiçbir şey söylemeden gözleriyle sizi onlara sarılmaya teşvik etmeye çalışıyordu.
Ne olduğunu önce anlayamadık. Sonra, "Neden olmasın?" dedik ve yoldan geçen en az on kişiye teker teker sarıldık. Bunlar hem de yanak yanağa değmeli, başı omza koymalı sarılmalardı. Ay insanı nasıl neşelendiren, kendini iyi hissettiren birşeydi anlatamam. Müthiş eğlendik. En son bir de birbirimize sarılıp olayı noktaladık.

Bence bu işin Türkiye'de -sizlerin de tahmin edeceği sebeplerden dolayı- oluru yok, tabii.

Rita Hayworth

2011-08-02T10:37:00.000+03:00

Cheers, big ears!

2011-08-01T15:01:00.009+03:00

Sevgili blog ahalisi, bu yaz sizler için hiçbir şey yapmadığımı fark edip üzüldüm. O yüzden sizlere kolayından birkaç yaz içkisi tarifi vereyim dedim. İçerken beni anarsınız, yalnız beni bilfiil tanıyanlarınız içip içip aramasın lütfen.

Sangria: Bizim ortamlarda bu sıralar en çok bu gidiyor. Önce dilimlediğimiz portakalları birkaç saat öncesinden biraz Cointreau'ya yatırıyoruz. Son dakikada hazırlıyorsanız illa ki bekletmek şart değil, ya da herhangi bir portakal likörü de kullanabilirsiniz. Sonra portakalları, misket limonunu ve normal limonu ezin. Ben burada çiğköfte yoğurma tekniğini kullanıyorum. Köpeköldüren'e düşmeyecek kadar ucuzundan bir şişe kırmızı şaraba yarım litre Sprite koyuyoruz. Ben fazla tatlı içki sevmem ama biraz daha tatlı olsun derseniz, iki çorba kaşığı esmer şeker ekleyin. Sonrası bolca buz. Sangria olayında yarışmaya Hollanda'dan katılan Deniz bacımıza teşekkürü borç bilirim.

Margarita: İşte benim favorim! Ne kadar kolay yapıldığını öğrendikten sonra dışarıda bardağına 25 TL verdiğim margaritalara az yanmadım. Bardağın kenarını önce suya batırıp sonra tuza daldırmak suretiyle tuzlayın. İki ölçek tekila, bir ölçek Cointreau, bir misket limonun suyunu iyice çalkalayıp bardağa boşaltın, üzerine kırık buz ekleyin. Böyle su gibi gidiyor ama aslında her bardakla iki ölçek tekila ve bunların kana daha hızlı karışmasını sağlayan bir ölçek portakal likörü içtiğinizi unutmamakta fayda olabilir. Bu arada, o havalı bardakların üç ayrı modeli Paşabahçe'de 3,5-5-11 TL civarlarında satılıyor.

Mojito: Küçük bir misket limonunu bardağın içinde nane yapraklarıyla birlikte iyice ezin. Burada tahta bir ezici gerekiyor ki, onları da zaten Bacardi şişelerinin yanında hediye diye veriyorlar çoğunlukla. Bu arada o nane yapraklarını iyice yıkayın da, eşinizi-dostunuzu sonrasında yaz sıcağında hasta etmeyin. Sonra bir tatlı kaşığı esmer şeker ekliyoruz. Ardından iki ölçek rom ve büyük bardağın kalanının aldığı kadar Akmina soda koyuyoruz. Bak, markanın adını verdim; Alican'ın lavabo-aç adını taktığı o ağır sodalardan kullanmayın. Sonra kırık buz ekleyin. Yaz başında öğrendim ki, buzu rondoda kırmamak gerekiyormuş. Döner bıçağın başı kırılabiliyor. Hayır, aranızdan, "Birşey olmaz yaa..." diyecek birilerinin çıkacağından eminim de ondan diyorum. Neyse, 15 TL gibi bir paraya patlıyor. Çok değil ama uğraştırır. Varsa, smoothie maker'lar bu iş için ideal. Ben en son renk versin diye birazcık Havana Club old rum ekliyorum. Uğraşamam diyorsanız, Bacardi Majito alırsınız. Gerçi onun da içinden maksimum dört bardak çıkacak şişesiyle 60 TL'lik satış fiyatı, insanı biraz uğraş vermek konusunda yüreklendirebilir diye düşünüyorum.

Sizlere daha şimdiden renkli hafta sonları diliyorum.

Bunlar, meşrubat niyetine burada da satılsın lütfen.

2011-07-21T14:51:00.002+03:00

Yeni çocuk kitaplarım

2011-07-21T07:29:00.009+03:00

Kedili hikayelere tabii ki bayılıyorum. Hikaye süper, çizimler müthiş. Nicola Bayley takip edilesi illüstratörlerden. Üstelik, yaşanan olay gerçekmiş. Hollanda'da 1421'de St Elizabeth seli sırasında bir kedi, bir bebeği gerçekten kurtarmış.

Kapak resminden de anlaşılacağı üzere eskilerden; ilk basımı 1958, İngiltere. Çiftlikte canı sıkılan inek Hendrika, kanala düşüp kendini şehirde buluyor. Avrupa'da bazı çocuk kitaplarını büyük ve küçük olmak üzere, iki ayrı boyda çıkartıklarını fark ettim. Böyle bir seçenek varsa, ben hep küçük boyunu alıyorum. Bunda da öyle yaptım.

Çizerinin insan yüzleri ve köpek çizmekte pek iyi olmadığı bir kitap. Ben uzakdoğu havalarına ve "forbidden" kelimesine tav oldum. Bu kitabın ve aşağıdakinin yarısı İngilizce, yarısı Vietnamca. Vietnamca enteresan bir dilmiş, hiç bir kelimesinde beşten fazla harfin yan yana geldiğini görmedim. Fiili nasıl çekimlediklerini çok merak ediyorum.

Tilki ile Leylek, benim en sevdiğim Ezop hikayesi. Bir de, Tarla Faresi ve Şehir Faresi'ni severim. Bu kitabın parlak renkli resimlerini beğendim ve biraz garip ama, çocuk kitaplarında turuncunun beni yakalayan bir renk olduğunu fark ettim.

Bu sıralar beni en çok heyecanladıran şey...

2011-07-13T10:48:00.004+03:00

"They tell a story in Bukhara that dates back to the time of Abdullah Khan. This Uzbek Khan was a suspicious ruler, and though he didn't object to more than one artist's brush contributing to the same illustration, he was opposed to painters copying from one another's pages -- because this made it impossible to determine which of the artists brazenly copying from one another was to blame for an error. More importantly, after a time, instead of pushing themselves to seek out God's memories within the darkness, pilfering miniaturists would lazily seek out whatever they saw over the shoulder of the artist beside them. For this reason, the Uzbek Khan joyously welcomed two great masters, one from Shiraz in the South, the other from Samarkand in the East, who'd fled from war and cruel shahs to the shelter of this court; however, he forbade the two celebrated talents to look at each other's work, and separated them by giving them small workrooms on opposite ends of his palace, as far from each other as possible. Thus, for exactly thirty-seven years and four months, as if listening to a legend, these two great masters each listened to Abdullah Khan recount the magnificence of the other's never-to-be-seen work, how it differed from or was oddly similar to the other's. Meanwhile, they both lived dying of curiosity about each other's paintings. (... )Later still sitting upon either edge of a large cushion, holding each other's books on their laps and looking at the pictures that they recognized from Abdullah Khan's fables, both the miniaturists were overcome with great disappointment because the illustrations they saw weren't nearly as great as those they'd anticipated from the stories they heard, but instead appeared, much like all the pictures they'd seen in recent years, rather ordinary, pale and hazy. The two great masters didn't then realize that the reason for this haziness was the blindness that had begun to descend upon them, nor did they realize it after both had gone completely blind, rather they attributed the haziness to having been duped by the Khan, and hence they died believing dreams were more beautiful than pictures."

Orhan Pamuk/My Name is Red/It is I, Master Osman

Bu hikayenin güzelliği ve son cümlesinin bana çok şey söylemesi bir yana, Orhan Pamuk'un cümlelerinin benim o çok sevdiğim melodilerini, İngilizce'ye çevrildiklerinde de kaybetmemelerine hem çok şaşırıyor, hem de bundan çılgınca bir keyif alıyorum.
Gerçi benim internetten bulduğum bu parçada (...) diye işaretlediğim yerde bir cümle eksik; onun da Türkçesini yazayım: "Özbek Hanı kablumbağa gibi uzun bir ömür sürüp öldükten sonra, iki ihtiyar nakkaş birbirlerinin resimlerini görmek için birbirilerinin odalarına koşmuşlar."

Ben de köpek istiyorum.

2011-07-06T23:30:00.005+03:00

Amerikan filmlerinde çocuk parkına gidip de banklardan birinde sözde gazete okuyan sapıklar gibi, ben de ara sıra Cihangir Parkı’na gidip sanki öylesine dolanıyormuşum gibi yapıyorum. Oysa amacım köpeklere yakın olmak, gezdirilen o koca Golden Retriever’lardan biri yanıma gelirse hemen Elmyra gibi sevebilmek. Çünkü artık insanların köpeğini öyle rahat rahat sevemiyorsunuz. Eskiden yolda köpeğinden korkmayıp da hayvanı seven çıkınca sevinirdi insanlar. Ama Cihangirli köpek sahipleri köpeklerini sevince kızıyor. Ne diyeyim, onlar da kendilerince haklıdır tabii.

Böyle yaza üç vurup bir sayayım.

2011-06-29T20:00:00.000+03:00

Haziranın bitmesine iki gün kaldı, yaz namına hala doğru düzgün bir şey göremedik. İki gündür sabahları üşüdüğüm için evde çorapla geziyorum. Terasta bir mangal gecesi yaptık, yukarıda oturmak bir daha kısmet olmadı. Bu yazın benim için kıştan tek farkı kazakları çıkarıp t-shirte geçmek ve bolca kavun yemek oldu. Oysa akşamları terasta margarita yuvarlamak, 5. Kat’ta mojito içmek, Nevizade’de birayla çerez atıştırmak, deniz kenarında sağlam bir rakı sofrasına oturmak istiyorum. O yaz havasını daha yakalayamadım. Yalnız şimdi böyle yazınca da derdim sıcak hava mı, içki mi anlayamadım. Sanırım daha çok sosyalleşmek, konuşmak. Çok sıkıldım be.

Bruno Serre / Amat. 12

2011-06-24T08:23:00.001+03:00

Hayatta gördüğüm en üzücü fotoğraf

2011-06-21T19:58:00.004+03:00

Bu, hayatımda gördüğüm en üzücü fotoğraflardan biri. Bazen insanlığımdan utandığım oluyor, bu fotoğraf karşısında da aynı şeyi hissettim. Oysa ben sadece google'da aslan fotoğraflarına bakmak istemiştim. Buna o sırada rastladım.

Vejateryen değilim. Bazı hayvanları kesip yememizi, derilerinden faydalanmamızı anlıyorum. Ama bir yerde durmak lazım diye düşünüyorum. Tay derisi ayakkabıları, timsah derisi çantaları, yılan derisi kemerleri anlamıyorum. Bir aslanın ateş çemberinden geçmesinin, bir filin çeşitli numaralar yapmasının, bir yunusun sırtına binmenin nesi eğlencelidir, bunları anlayamıyorum. Üstelik insanlar nasıl oluyor da, bu işin mutfağını düşünmüyor?

Aslanın sırtındaki şu ablamız, "Ulan, savanada olsak, üstüne üstlük şu hayvan uyuşturulmamış olsa, beni iki dakika ziker atar," demiyor mu? Sen o hayvanın üzerine asıl o şartlarda binebilirsen kralsın. Marifet; bükemediğimiz elin sahibi, haksız binbir oyunla dize getirmek değil. Böylesi soylu bir hayvanın üzerine çıkmaktansa, pençesinde ölmek çok daha onurlu. Aslan gibi bir hayvanın başını o şekilde eğişi, suratındaki o ifade sizin içinizi acıtmıyor mu?

Rorschach

2011-06-21T00:00:00.010+03:00

İsviçreli Hermann Rorschach tarafından 1921’de geliştirilmiş Rorschach algı testine hayranım. O ne değişik metottur, doksan yıldır da kullanılıyor hani. Evde kendi kendinize Tarot seti gibi, anlaşılır bir kitapçıkla Rorschach seti çıkarsalar keşke. Eve gelenin eline kartları tutuşturup ne görüyorsun diye sorsam. Gerçi okuduklarıma göre bu testi yapabilmek için iki senelik bir eğitimle sertifika almak gerekiyormuş. Her psikiyatrın bile harcı değilmiş. Yine de, meraklısı yüz dolara yaptırabilir.

Ben, sanırım ergenliğe girerken bu test bana yapılmıştı. Hoş, o zaman ne cevaplar verdiğimi şimdi hiç hatırlamıyorum. Bugün oturdum kendi kendime yaptım. Şimdi bu iş böyle olmaz, onu ben de biliyorum ama siz kendi kendinize hiç oyun oynamıyor musunuz? Testi şu şekilde yaptım; önce hiçbir şey okumadan verdiğim cevapları yazdım. Sonra genelde verilen cevapları, kartların hangi konulardaki hisleri yorumlamak için kullanıldığını, sıra dışı cevapları ve bunların nelere yorulabileceğini okudum.

İlk resimden başlayalım. Fakat öncesinde şunu da söyleyeyim; teste nasıl başladığınız, yani yeni bir işe başlarken nasıl bir tutum içerisinde olduğunuz da değerlendiriliyormuş. Söylenenlerin dışında, kartların nasıl tutulduğu, ne şekilde cevap verildiği bile kişi hakkında epeyce şey söylüyormuş. (Böylesi bilimsel bir konuda kullandığım –mişli kalıp ise, inanın beni bile hayrete düşürdü.)

Ben birinci resimde bir maske, Cadılar Bayramı kabağı gibi bir şey gördüm. Normali kelebek ya da yarasa görmekmiş. Benim gördüklerimi görenler için, biraz paranoyak olabilirler diyordu. Doğrudur, zaman zaman paranoya yaparım.

İkinci resimde fil ve kan gördüm. Ama fillerin yaralı olduğunu düşünmedim. Buruşuk derili fil hayvanını da sevmem gerçi. Bunda da, normali iki insan ya palyaço görmekmiş. Bunları görmeyenlerin, insanlarla ilişki kurmakta zorlanan tipler oldukları düşünülebilirmiş. Evet, bu işte bazen hakikaten çok zorlanıyorum ve bunu isteyemeyebiliyorum da.

Üçüncü resimde iki insan görüyorum. Buna iki kadın, iki adam şeklinde verilen cevaplar cinsel tercihleri göstermesi açısından önemliymiş. Bilemedim, benim kafamda birbiriyle iyi geçinen iki insan, bir kadınla adam var orada. Ortadaki şey kelebek, yanlardaki kırmızılıklar ise gitar olur, östaki borusu olur, Kıbrıs’a bile benzettim. Genelde bu minvalde cevaplar veriliyormuş.

Bu kartın adı, Baba kartı. Bunu sevmedim. Üstten bakınca kocaman bir karafatma, alttan bakınca Marvel’ın kötü, devasa kahramanları gibi bir şey görüyorum. Bu kartın babayla, otoriteyle ilişkiyi temsil ettiğini söyleniyor. Karta gerek yoktu, sorsan söylerdim.
Beşinci kartı bildiğin güveye benzettim. Zaten insanlar da çoğunlukla güve, yarasa, kelebek falan diyormuş. Bir önceki karttan sonra inceden bir ferahlığı da var hani. Yalnız bu kartta, şayet diğerlerinde saydığınızdan çok daha fazla şey sayarsanız, güveden kelebekten bambaşka diyarlara giderseniz, şizofreni belirtisi sayılabiliyormuş. Bir de şizofrenler bu karttaki resmin kıpırdadığını falan da iddia ediyormuş. Kesici alet görürseniz de, hadım edilme kompleksi deniyor. Bu kart, seks kartıymış. Ben bunu kolay kolay bir şeye benzetemedim. En sonunda hayvan postu, hamsi sırtı falan dedim. Millet ortada penis falan da görüyormuş. Ben görenlerin yalancısıyım. Kendi adıma ancak bunu okuduktan sonra zorlamayla görebildim ki o da tam olarak sayılmaz bence.

Bu karta da, Anne kartı deniyor. Ben tavşan kulaklı iki kadın gördüm ki genelde herkes de bunu görüyormuş. Ne gördüğünüzden ziyade, kartı kafanızda nasıl kurduğunuz önemli diyorlar. Bu iki kadın sizin kafanızda kavga ediyorsa, dedikodu yapıyorsa anneyle ilişkiniz zayıfmış. Ben kafamda o iki kadına hiçbir şey yaptırmadım ama bu kartı çirkin ve itici buldum. Buyurun, buradan yakın. Şizofrenler ise ortadaki boşluğu genelde gaz lambası diye görüyormuş. Anlayamadım şimdi, hepsi mi? Neyse, bu bilgiden sonra bile gaz lambası göremedim.

Ah, işte en sevdiğim kart! Bu resimde gezinen iki kurt gördüm. Kurtları çok severim. Pembe rengini de severim. Bu resimde hayvan göremeyenin zihinsel bozuklukları olabilirmiş.
Bunu hiçbir şeye benzetemedim. Bu benzeteme hali beni rahatsız da etmedi. Sanki en fazla soyut bir resim gibi. Genelde harita, çiçek, alev, duman, patlama falan deniyormuş. Uzmanlar, bu karta verilen cevaplarda da kısa kesmek, coşmamak lazım diyormuş.

Onuncu ve son karta ben kabaca deniz kabukluları dedim geçtim ama en tepede Eyfel Kulesi’ni gören bile varmış.

Orhan Veli çocuklara sesleniyor.

2011-06-20T07:29:00.006+03:00

Orhan Veli, (YKY) Doğan Kardeş Serisi'nden çıkan La Fontaine'in Masalları kitabının ön sözünde çocuklara şöyle sesleniyor:

"Sevgili Çocuklar,
Bu kitapta okuyacağınız şiirleri gerçi sizler için tercüme ettim. Ama hiçbir zaman onları çocukça bulmadım. Zaten sizi de küçük görmüyorum. Güzel şeyleri siz de büyükler kadar anlar, büyükler kadar seversiniz. Elbette, yaşınız ilerledikçe, bilginiz de artacaktır. Ama bu, bilginiz artıncaya kadar kötü şeyler, basit şeyler okuyacaksınız demek değildir. Bilginizin, anlayışınızın artması, zevkinizin incelmesi ancak büyük eserler, kıymetli eserler okumakla olur..."

1948 yılındaki ilk basımın kapağı

Cycles Gladiator

2011-06-17T08:49:00.003+03:00

Benim o çok istediğim yemek blogunu açıp da bu gibi önerilerimi orada paylaşabileceğim belli ki yok. O zaman bunu harcamayalım. Bu gördüğünüz C.G. şarapları benim ilgimi doğal olarak güzel etiketiyle çekti. Fakat tadı da muhteşemmiş. Buyurun, internet sitesine bakın: Cycles Gladiator
Ayrıca, Cihangir La Cave'da satılıyor.
Hazır hafta sonu da geldi, için güzelleşin. Biz bunu yanında mangalda sucuk-ekmekle içtik, şık peynir tabakları falan da yapılabilir tabii.

Yeni çoluk çombalak kitaplarım

2011-06-15T18:25:00.004+03:00

Zamanında annemden bu kitabın kısaltılmamış, İngilizce versiyonunu istemiştim de elimde patlamıştı. Dili gerçekten çok ağırdı, dördüncü sayfayı görememiştim, öyle diyeyim size. Hafta sonunda, nihayet en basit versiyonundan alıp okudum. Yazarının tek kitabıymış. E, Healthcliff'in de maşallahı var zaten, on kötü kahramana bedel bir kötü kendisi.

Bleak House'un -aslında keza yukarıdakinin de- çocuk versiyonu şart mıymış, anlayamadım. Gayri meşru çocuk, cinayet, şantaj, ölüm... İçinde hepsi mevcut. Kafa bulandırıcı. Kim, kimin nesi, neyin fesi anlamak zor.

Bu seriden başka kitaplar da okumuştum. Bir tek bunu, ileriye yatırım olsun diye aldım.

Ayıcık ile Farecik'i sevmedim. Fare temizlikçiye benziyordu. Ayı da, gerçekten ayı gibiydi.

İlgilisine tavsiye: Kitapların ilk üçünü Galatasaray Lisesi'nin yanındaki Homer Kitabevi'nden aldım. Meğer aşağıda türkçe ve İngilizce şahane çocuk kitapları satıyorlarmış.

Bruno Walpoth / Tania

2011-06-14T22:04:00.000+03:00

Siem Reap

2011-06-14T21:06:00.008+03:00

Angelina Jolie, Louis Vuitton'un bir reklam kampanyası için poz vermiş. O halde, bunu neden o kokoş blogunda yazmıyorsun diye düşünebilirsiniz. Ama pozları Kamboçya, Siem Reap'te verdiğini öğrenince içim gitti.

Bu Kamboçya ne menem bir yermiş, anlayamadım. Kamboçya'ya gideceksin de, sonrasında çok özleyeceksin deseler inanmazdım. Ama geçen ay, son zamanlarda hiç olmadığım kadar mutlu oldum orada. Sıcağa zaten bayılıyorum, tropik iklimin hastası oldum. Havası güzel, insanları tatlı, ayrıca ülke çok ucuz. Yani cidden çok ucuz; Marlboro 1,5 dolar, gayet güzel margaritalar 3 dolardı. İngiltere'nin pahalılığı karşısında ezilince, bundan sonra ucuz bir yere gidip kendimi zengin hissetmek istiyorum demiştim. Allah için hissettim de.

Yüz sene kadar Fransız kolonisi olarak yaşadıkları için beyaz insana karşı fazla gereksiz bir saygıları, hayranlıkları var. Anladım ki orada sadece zengin değil, aynı zamanda güzelim de. İnsanın içi eziliyor. Ama yıllık milli geliri kişi başına 2000 dolar olan bir ülkenin insanı bu kadar mı güleryüzlü, bu kadar mı mutlu olur, kardeşim?

Tropik iklimin meyvesi, daha önce hiç görmediğim, binbir çeşit çiçekleri, bitkileri var. Biz zaten botanik resort'ta kalıyorduk. Gördüklerimin hepsini fotoğrafladım. Ayrıca hayatımda ilk defa orada ateş böceği gördüm. Biliyorum, bizde de var. Ama ne yapayım, ben ilk defa orada görüp hayran kaldım. Bir de, kadın gözüyle, kullandıkları tabak çanağa, bardaklara, tepsilere, sepetlere bayıldım. Bayılmakla kalmayıp bir sürü de alarak döndük.

Onun dışında, orada o kadar çok mutlu oldum ki, kelimelerle anlatamıyorum. Sadece bir gün tekrar gidebilmek istiyorum.

Mahremiyete ilişkin yaman çelişkiler

2011-06-09T23:55:00.007+03:00

House Cafe'lerin dekorasyonunu başından beri çok beğenirim. Ikea mobilyalarıyla kotarılmış House Aparts'a büyük hayranlığım olmasa da, House Hotels'i muhteşem buluyorum. Kimlerle çalışmışlar, o harika mobilyaları nereye yaptırmış ya da nereden almışlar bilmiyorum ama ortaya çıkan işin süper olduğunu düşünüyorum. Bazen bir gece gidip kalsak ne güzel olur diye hevesleniyorum ama sonra House Cafe'lerde bir tostun bile on dört lira olduğunu hatırlayıp sakinleşiyorum.

Lakin bu otellerde beni zorlayacak tek şeyin fiyat olmadığını anladım. Şu alttaki fotoğrafa bakalım mesela, ne görüyoruz? Tuvalet camın arkasında. Bazı oteller bunu yapıyor. Bu nasıl modadır, ben anlayamıyorum. Böyle bir otele bir çift gitse, ayrı ayrı adam ne yapacak, kadın ne yapacak? Hacetimizi bu şekilde mi göreceğiz? Hadi, bir doz rahat insanlarız diyelim; çişimizi yaptık, kakamızı da sevgilimize camın arkasından el sallarken mi yapacağız? Bağırsak düğümlenmesine giden yol işte bu yeni moda camlı tuvaletlerden geçiyor. Sonra bunun muayyen günü falan da var. "Toksik şok sendromundan korkan bayan konuk lobideki tuvaletleri tercih etti." Geceliğine bilmem kaç euro ver, ondan sonra umumi tuvaleti kullan.

Bir de şu üstteki fotoğrafa bakalım. Duşun hem cam kapakları, hem de beyaz bir perdesi var. Ben buradan bunu çıkarırım; duş alırken mahremiyete ihtiyacımız olabilir ama tuvalette olmasa da olur. İlginç.

Yeşille sarı...

2011-06-07T21:43:00.004+03:00

Bu binayı çok özlüyorum. Bu binanın bana hatırlattığı şeylerden bazıları şunlar:

Ben buraya kaydolduktan sonra ailece Sütiş'e gidip yemek yemiştik.
Sonraları ben sabahları okula girmeden önce o Sütiş'te çok kahvaltı ettim.
Okul cumaları yarım gün olduğundan, on iki yaşımdayken her cuma yalnız başıma mizah dergileri okuyarak McDonalds'ta yemek yer, sonra Beşiktaş'taki evimize yürüyerek dönerdim ve bunu yapmayı çok severdim.
Kulak burun boğaz doktorum merhum Behbut Cevanşir yolun hemen karşısındaydı. Allah rahmet eylesin, çok eksantrik, saygı duyulası bir adamdı. Seneler sonra Ataşehir-Taksim otobüsünde ölüm ilanını okuduğumda çok üzüldüm, ağladım.
Teneffüslerde hep dışarıdaki serbestçe gezebilen insanları seyreder, onların ne kadar şanslı olduğunu düşünürdük.
Öğlenleri çıkış kartımla dışarı çıkar, bazen Tunaman Çarşısı'nın yanındaki parkta otururdum.
Bazı sabahlar Abdullah'dan çekinerek dükkanındaki Ayşegül kitaplarına bakardım.
O zamanlar benim gibi bir klostrofobiği müthiş darlayan, o siyah dolmuşlar vardı. Servisi kaçırmışsam, okula onlarla giderdim.
Orta okullu kızlar için pembe, liseli kızlar için mavi gömlek, gri etek, lacivert hırka ve fulardan oluşan formayı çok severdim. Ben mavi gömleğin hayaliyle tutuşurken sonrasında hepimiz sarı gömlek giymeye başladık.

Kendini okuduğu okulla tanımlayan insanlardan değilim. Ama bu binaya, bu binanın da içinde olduğu bir zamanların Nişantaşı'na hasta, vakfa ise kızgınım.

Gaudi

2011-06-05T17:49:00.006+03:00

Kafası karışık Gökhan Bey bir keresinde, Gaudi için şöyle birşey demişti: "Kafayı başka türlü çalıştırmanın yolları var, bana bunu hatırlatıyor."

Bu sıralar, yatıp kalkıp kafamı başka türlü çalıştırmanın yollarını aradıkça aklıma Gaudi geliyor.

Casa Mila'nın iç avlusu - Ben, fotoğrafın içinde gölgemle varım.

Sen, benim gözümde o kadar güzelsin ki...

2011-06-03T19:41:00.002+03:00

Hamit Görele / Şükran Görele'ye

Bugün bir yerlerden bu resmi aldım. Gönül isterdi ki, parayı bulup sanat için mesenliğe soyunayım ve orijinali alayım. Oysa tabii ki posterini aldım; gerçi hiç grenli kağıda basılmış poster de görmemiştim. Allah için, şık bir şey. Neyse, her ne kadar sanat yazılarında okuyanı dışarıda bırakan, elitist yazılara karşı olsam da, duvara bir resmin basılmış reprodüksiyonun asılması konusunda oldukça elitist bir tavrım var. Bana göre resmin posteri ya da tuale basılmış kopyası olmaz. Sırf bu yüzden, Gustav Klimt'in Dileğinin Gerçekleşmesi'ni azimle çizip günlerce boyamıştım. Resim yapmayı beceremeyen bir insan olmama rağmen, şu kadarını söyleyeyim, inanılmaz iyi bir iş ve birebir bir kopya çıkarmıştım. Sırf kopya resim asmamak için resmin kendisini yapmaya yeltenen bir insanım. Bu konudaki tavrımı açıklamak için başka bir şey söylememe gerek var mı?

Cumhuriyet dönemi ressamlarının çoğunun resimlerini severim. Hamit Görele de bunlardan biri. Ama bu resmini daha önce hiç görmemiştim. Resimdeki kadın, hepimize gayet açık olduğu üzere örgü örüyor. Fakat üzerinde sanki bir mutfak önlüğü var. Kimi resimleri alır, kafamda başka bir şeye çeviririm. Ben kafamda o şiş ve yumakların yerine bir bıçakla taze fasulye koydum. Ben fasulye ayıklayan insandan korkmam, kendim de fasulye ayıklarken hayatta hiçbir şeyde bulamadığım huzuru bulurum. Küçükken ananem o koca mutfakta fasulye ayıklarken onun dibinde oturup da artık o zamanlar her ne yapıyorsam yaptığım vakitlerin geçip de büyüyüp sevdiklerine yemek pişiren bir kadın olduğumu en çok fasulye ayıklarken hissederim.

Bu resmi de, sanırım çerçeveletip asacağım.

Bakınız, ilgili okumalar:

Nihayet, bir anlığına; huzur.

Acı Barbunya

Kısa kısa...

2011-05-23T20:55:00.011+03:00

- Benim de televizyonlu arkadaş evinde denk geldikçe izlediğim şu Şanslı Masa programında katılımcılar kendisine 'aşkitom' diyen sevgililerinin -kendi demeleriyle- ağzını s...ken; şu resimdeki bayanın hanımefendiliğine ve sabrına saygı duydum, hayran oldum, imrendim. Öyle bir insan olabilmek de vardı şu hayatta. (Bunları programın kurmaca olmadığını farz ederek yazıyorum.)

- Bugün içim cız ede ede boğa güreşiyle ilgili birşeyler çevirdim. İspanya'nın her şeyine bayılıyorum. Gidin yerleşin deseler, tası tarağı toplayıp anında uzarız, o derece. Ülkenin dilini konuşamamamı ve onların çoğunun da başka bir dili konuşamamasını hiç dert etmem. Ama şu boğa güreşi hadisesinin maşallahı var. Böyle arkaik etkinlik görmedim. Nasıl oluyor da hala normal bir spor müsabakası muamelesi görüyor anlayamıyorum. Çekinmem, bu fikirlerimi icabında İspanyollar'la da paylaşırım. Neticede artık göte de göt diyemeyeceksek, ne diyeceğiz, çok affedersiniz?

- Bazen canım bütün gün chick flick seyredip hafif kitaplar okumak istiyor. "E, sen zaten freelance çalışıyorsun, yapsana," diyenlere şaşıyorum. Kardeşim, evimizden freelance çalışıyoruz diye şu hayatta bizim de geçim endişemiz yok mu? Sanki bana yattığım yerden para veriyorlar. Bir senedir hiç saat kurmasam da çoğunlukla yedide kalkıp sekizde masaya oturduğumun ve günde net, en az sekiz saat çalıştığımın, işler sarktığında bazen hafta sonları da mesai yaptığımın kayıtlara geçmesini talep ediyorum. Ama Allah'ıma bin şükürler olsun, işimi çok ama çok seviyorum.

????

2011-05-18T07:54:00.003+03:00

Sinemaya bir bilet alayım dedim; 3D, Imax 3D, Real D, XpandD seçenekleri arasında kalakaldım. Nedir bunlar allasen? Var mı bir bilen? Farkı nedir? Sinemaya gitmek ne kadar kompleks ve çoktan seçmeli bir uğraş olmuş.

Kimbra / Settle Down

2011-05-17T18:05:00.000+03:00

Rüya

2011-05-17T16:51:00.002+03:00

Geçen hafta tatildeyken muhteşem bir rüya gördüm. Rüyamda Mügemmell’le birlikte içinde sahafların da bulunduğu bir çarşıya gidiyoruz. Bir dükkana giriyorum ve çocukken okuduğum, baktığım resimli çocuk kitaplarının bazılarını buluyorum. O gece, Uyuyan Güzel ve Rapunzel’in hepsini hala hatırladığım ve senelerdir bir kez daha görmek istediğim resimlerine tekrar baktım.

Bunu da kendi zevkim için yazıyorum; Uyuyan Güzel’de en sevdiğim resim sarayın yüz yıl sonrasında tamamen ağaçlar ve otlarla kaplandığı iki sayfalık resimken, Rapunzel’de ise hikayenin hemen başında kızın babasının hamile karısı için bahçeden çilek çalarken cadıya yakalandığı resimdir. Yine gördüm ya bu ikisini, günlerdir aklımdan çıkmıyor, oy oy oy… Lisedeyken Alis olup da bir yandan reçel yiyip bir yandan tekerleme söyleyerek delikten düştüğüm rüya kadar başarılıydı. Bilinçaltımı tebrik ediyor ve bir daha ki sefere Prenses ve Bezelye Tanesi’yle Burda dergisinde gördüğüm, kocaman bir aileyi kahvaltı masasında resmeden, o kırmızı inek logolu peynir reklamını rica ediyorum.

*Temsili resimler

Geçen sene gördüğüm en güzel üç yer:

2011-05-02T21:48:00.009+03:00

Ronda, Spain / David Roberts (1834)

1. İspanya, Ronda
2. Antalya/Termessos
3. Antalya / Phaselis

Üçünün de büyüleyici güzelliğini anlatmaya kelimeler yetmez.

Beş

2011-04-30T21:33:00.001+03:00

Başla. Bütün gün çalıştım, saat bir gibi anca bitti iş. Bak, cümle devrik oldu. Aman olsun, anasını satayım. Bütün gün (Bak, bu da yakın kelime tekrarı oldu, oysa ‘gün boyu’ denerek önlenebilir.) cümlenin zarfı yükleminden önce olsun, öznesi mümkün mertebe gizli olmasın, aynı kalıpla çekilmiş fiiller ardı ardına sıralanmasın diye uğraşıp duruyorum zaten. Bu da böyle olsun. İnsanın parmakları sızlar mı yazmak için? İnsan beyaz sayfalar hayal eder mi? Geçmişi kapatanlarını değil, deşenlerini. Oturup da iki cümleyi ardı ardına sıralayınca huzur bulur mu? Yazacağı ne olursa olsun. Ben başkalarının kelimelerini yazarken bile huzur buluyorum. Alışveriş listesi kalemle not alınır. Başkasının tasarladığı fontlar yerine özbeöz kendi fontumuz, kendi harflerimiz. Bazen kıvrık, bazen kendiliğinden yana atık. Çünkü bazen de kalem çeker insanın parmakları.

Dört

2011-04-28T11:15:00.001+03:00

Başla. Sabah saat dokuz gibi sahilden Bostancı dolmuşuna binip sinir krizinin eşiğindeki kadınlarla yolculuk yaptım. Duygusal trafik canavarları sayesinde havadaki negativite neredeyse elle tutulacak kıvamdaydı. Hayatta en tırsılması gereken kadın, mutsuz kadın galiba. Yolda giderken aklıma bir şey geldi. Geçen sene tam da bu sıralarda psikiyatrıma söylemiştim bunu; bazen bir anı yaşarken o manzaranın içinden çıkıyorum ve kendimi kuşbakışı seyretmeye başlıyorum demiştim. Halüsinasyon görecek kadar sıyırmadık henüz çok şükür, kendimle özdeşlik kuramıyorum demeye getirmiştim. Yaptığım, yaşadığım şeylerden daha o dakika uzaklaşıyorum manasında. Bir şey yapıyorum, ulan benim bu manzaranın içinde ne işim var, sen de çek elini elimden kardeşim yaa, yakıştırılamayan, uzak hissedilen, riyakar bir durum var ortada, engel olabilirim, olabilir miyim, olmak istiyor muyum gerçekten hissi. Hiçbir hissin içinde değilim ben aslında hissi. Müthiş bir canavar tetikliyor insanın içinde. Neyse, hissedilen bu yani. Ahmet’i düşündüm sonra. Bu adam beni kendi içime çekti, manzaralarda görünür, fotoğraflanabilir kıldı. Onunla birlikte kendime tepeden bakmayı kesip memnuniyetle kendi resimlerimin içine girdim. İnsanın kendine ait yakalanacağı resim, harikalar odasında değil, kendi yaşamındaymış meğer yine. Benim resmim budur. Benden tırsmayın.

Üç

2011-04-26T19:38:00.000+03:00

Başla. Prenses adında beyaz bir kedisi varmış. Veteriner öyle tavsiye ettiği için kedinin ilk doğumunu yapmasını bekleyip geçenlerde kısırlaştırmışlar. Kedi de az sürtük değilmiş hani, ama bir yandan da ev kedisi olmak isteyen kedilerdenmiş. Diğer kedilerden kaçarken bahçedeki kullanılmayan buzdolabının içine saklanmış da, eve öyle almışlar. Yoksa daha önce hiç hayvan bakmamış. Yuttuğu tüyler yüzünden bağırsakları düğümlenmesin diye ithal mamalardan almışlar, 15 kilosu 170 lira. İşe yeni başlamış, kendisine işverenlere minnettardı. Eyüp’teki evinden işe sabah sekiz gibi, herkesten önce geliyormuş. Önce etrafı çekip çeviriyormuş. Etrafı çekip çevirmek dediğin toz almak, yerleri paspaslamak; mekanın temizliği de onda. Sekiz buçuk gibi işten çıkıyor, bazen kendi evine yakın oturan birileri onu arabayla bırakıyormuş. Genelde on gibi evde oluyor, bazen yemek bile yemeden yatıyormuş yorgunluktan. Üç çocuk doğurmuş, kocalardan birini boşamış. Doktorlar üçüncü çocuğun geri zekalı doğacağını söylemiş, kaderde varsa çekilir diye aldırmamış. Üç çocuğunun arasında en zekisi oymuş. Aslında kuaförmüş, kuaför okulunda öğretmenlik yapmak istemiş, kurada uzak bir yer çıktığı için gidememiş. Bu sene belki yine başvuracak. Mavi Winston’lardan içiyor. Minyon, narin bir yapısı var. Kibar biri. Kırk beş yaşında. Çok kötü manikür yapıyor, oysa parmağımı kesse sesimi çıkaramazdım artık. Bir hikayesi vardı ve ben onu kendi ağzından öğrenmiştim.

İki

2011-04-24T15:45:00.000+03:00

Başla. Sabah kalkar kalkmaz duşa girdim, duştan çıkar çıkmaz da kapının yanında asılı duran resmi devirip kırdım. Bull in a china shop’sun dedim kendime. Ama pes etmedim, giyindikten sonra resmi kapıp çerçeveciye gittim. Bozulan, kırılan eşyaların tamir edilmeyi beklediği evlere sinir olurum. Bizim aile evimiz öyleydi, annemle babam birbirlerine inat etmişti de, bozulan sifonu üç sene tamir ettirmemişlerdi. O zaman zarfında kovayla su dökerek idare etmiştik. Babamın evden gittiği gün annem sifonu tamir ettirmişti. İşte böyle insanlar arasında büyüdük ama bu günlere gelebildik şükürler olsun. İş bu yüzden, bozulan, kırılan eşyaların tamir edilmeyi beklediği evlere sinir olurum. Aile evimizdeki her şey tamir edilmeyi bekleye bekleye mahzunlaştı, köhneleşti. Eşyanın da ruhu var. Ruhu kırık dökük insanların kırık dökük eşyaları var. Çerçeveci ehlikeyif bir genç adam. Başında bekleyip camı değiştirmesini izledim. Hooop attı jileti, kesti arkayı. Falçatayı ne kadar ustaca kullanıyor. Bu falçataların jiletlerinin körelince kırılmak suretiyle değiştirildiği bilmezdim de, körelen her uçtan sonra atardım falçatayı. Mallığa gel. Neyse, sonra zamk sürdü. Zamk kokladım. Bayılıyorum bu dükkana, bir keresinde “Sizin işiniz de çok güzel be!” dedim adama. Güzel hakikaten. Cetvelli, falçatalı, işaretlemeli, düzgün kesmeli bir iş. Çok da güzel çerçeveler var dükkanda. Çocuk da zevkli; güzel paspartu, güzel çerçeve seçmeyi senden benden daha iyi biliyor. Tavsiyesini dinletiyor. Sonra gidip çiçek aldım. Çiçekleri sokaktan değil, çiçekçiden alırım. Erengül demeti ve pamuk çiçeği dalı aldım. Bir de kalipso. Bilir misiniz ki, çiçekleri yerinde tutup su veren o donuk yeşil süngerimsilerin adı bu. Petrol yan ürünlerinden olurlar kendileri. Pamuk çiçeği de oyuncak ayı gibi sevimli, gidip gidip mıncıklıyorum. Kimse birbirine pamuk çiçeği almaz. Yazık, almalı oysa. Ne büyük sürpriz olur. Çiçekçideki adam çiçeği kendim için aldığımı öğrenince bana üç kuruşa beş vuruşluk bir demet hazırladı. “Bizde kimse kendine çiçek almaz. Hep misafirliğe, kız istemeye giderken çiçek alınır. O yüzden kendine çiçek alan insanlara saygı duyar, onların çiçeklerini bir başka hazırlarım,” dedi. Çılgın da bir indirim yaptı Allah için. Sonra biraz sümbül ekim mevsiminin geçtiğinden, gerberanın ne manasız bir çiçek olduğundan ve Hollanda’dan pahalı ama enteresan çiçekler geldiğinden bahsettik. Herkesin yaptığı işe nasıl saygı duyuyorum, kendi dünyalarındaki insanları nasıl aç gözlerle takip ediyorum anlatamam. Fatura yatırdığım gişedeki mutsuz görünen kızlara bakıyorum, günde iki kere boşaltılan çöpleri almaya gelmeyen çöpçüleri günde iki kere izliyorum, sahiplerinin kendileri olmadığı köpekleri gezmeye çıkarmış ve o köpeklere haince davranan kadınları seyrediyorum. İzlendiklerini bilseler, kendilerini daha önemli, daha güzel, daha mutlu hissedelerdi ya da utanırlardı belki de. Peki, beni kim izliyor? Şimdi hatırladım, sabah dışarıda, güneşin altında dergi okuyarak kahvaltı ettim. Sırf kendimi ön göremeyeyim diye iş değiştirdim. Genelde evdeyim gerçi. Şarkılardan bahsedeceğim kaç gündür, sıra gelmiyor. Bu gece biraz daha rahat uyuyabileyim diye çok sigara içmedim. Göreceğiz.

Bir

2011-04-05T23:40:00.001+03:00

Başla. Öğlen kredi kartına para yatıracağım diye Taksim’e yürüdüm. İstiklal Caddesi ne kalabalıktı, amma işsiz var memlekette. Öyle ya, yoksa hafta içi o saatte caddede adım atamamızın başka ne sebebi olacak? Yolda yürürken bir ara öyle denk geldi, bir grup lise öğrencisinin arasında yürürken buldum kendi kendimi. Liseli olduğum zamanları hatırlayamadım. Aman, hatırlasam ne olacak zaten? Ucuz melankoli. Ben liseden mezun olalı on üç sene geçti. Her okulun bir günü vardır ya, bizimkinin ki Talaş Günü. Asıl o değil de, ilkbaharda ve yazın Taksim’in arka sokaklarıyla Cihangir ve Çukurcuma semtlerinin kendileri sabah saatlerinde çok güzel oluyor. Çok başka oluyor. Trip kafasında geziyorum o saatlerde sokaklarda. Öyle acayip bir hissi var. Gelip de kıçıma 1000 miligram adrenalin, seratonin kombosu çaksalar anca öyle hissederim. Bir semti bu kadar sevmek nedir, kardeşim? Çocukluğumdan beri anlayamadım. Hep burada oturmayı istedim, bir senedir çimdikliyorum kendimi, artık burada oturuyorum diye. Bir sürü şarkı dinledim bugün, birini bile bitiremedim. Müzik dinleme olayında benim kadar tez canlı bir sevgilim var, daha birlikte bir şarkının sonunu göremedik. Allah göstermesin. Günde bir paket sigara içiyorum. Geceleri uykum kaçıyor. Aklım çıkıyor kanserden öleceğim diye. Yine de bırakamıyorum. Sigara bırakılan o nadir araların benim için en güzel tarafı, merdiven çıkarken nefes tıkanmamasıyla kıyafetlerin sigara kokmaması değil, gece huzurlu uyumak. Yeni adıyla Marlboro Touch 7 Yeni Türk Lirası, işe yaramayan sigarayı bırakma ilacı Champix 170 Yeni Türk Lirası, huzurla uyumaya paha biçilemez. Akşamüzeri paltomu giyip terasa çıktım. Bir saat kadar oturdum. Öyle bir iç sıkıntısı ki, geçmek bilmedi. Evlerindeki insanları, denizi, köprüyü, çatıları, kuşları seyrettim. Bir ara uzandım, yeni çıkan ayla yıldızları seyrettim. Bütün bunları seyrederken asıl Mediterrano’yu seyredesim geldi. Yine de huzur bulamadım. Bir bardak cin koydum. Diğer bütün cinler, Beefeater Winter Edition’un yanında bok yemiş. Tıpkı diğer bütün votkaların Belvedere’nin yanında bok yediği gibi. Geçen yaz çok eğlendim. Ama ne eğlendim. İddia ederim, geçen yaz en çok ben eğlenmişimdir. Sırf bu yüzden bu yaz ne halt edeceğim ben diye korkmaya başladım. Anları kafamda sabitlerim; öncesi, sonrası, aslı, sureti, benzeri, andıranı, yandan çakması diye uzar giderler. Yapmamak lazım. Bir gün bu adamla unumuzu eleyip eleğimizi asmış bir halde bir bahçede oturalım da yine sohbet edelim istiyorum. Bir ara her gece, gecenin üçünde Gecenin Üçünde’yi dinlerdim. O sıralar iki saat on yedi dakika, iki saat on beş dakika, iki saat on üç dakika sonra sabah olurdu. Kuşlar ötmeye başlardı. Ben çalışırdım. Artık normal insan saatlerinde yatıp kalkıyorum. Birazdan da yatarım zaten. Uykunun dindirebildiği yorgunluklara hasretim, oysa biliyorum ki yarın bu gibi şeyleri düşündüğüm başka bir gün başlayacak. Başla.

A-handa yettim!

2011-04-05T22:41:00.010+03:00

Hatırşinas blog ahalisi,

sağ olsun, Deniz Hanım'ın yorumunda belirttiği üzere Türkiye'den Blogspot'a giremeyen bir ben kaldım hakikaten. DNS ayarlarımı değiştirdim olmadı, Ktunnel'i demedim olmadı fakat ne hikmetse Borsalino'nun evinden DNS ayarı falan bile değiştirmeye gerek durmadan girebiliyorum. Herhalde modemle ilgili bir şey olsa gerek, ne bileyim. Teknolojiye akıl sır erdirebilmem mümkün değil. Blogspot açılıncaya kadar Borsa'nın evine yerleşemeyeceğime göre bir süre böyle idare edeceğiz artık. Ben Salı akşamları genelde Borsa'da oluyorum. Çünkü onun televizyonu var, güzel mi güzel. İnternet bağlantısı da özel mi özel. Öyle Bir Geçen Zaman Ki'yi izliyoruz birlikte. (Cehennemin dibine git, Mesude!)

Onun dışında merak edilecek bir şeyim yok, turp gibiyim maşallah. Günlük tutmaya başladım; buyurun ilkini okuyun. Benim kafam böyle çalışıyor işte, onu görmüş olursunuz. Kendi kendime böyle şeyler düşünüyorum ama bana göre bütün yazılar sen beni görmezsen ben var olamam ki der...

Güneş bugün 6:45’de doğacak.

2011-02-20T06:50:00.001+02:00

Ben iki gibi uyandım. İşim vardı, bari onu aradan çıkarayım diye altıya kadar çalıştım. Sonra ne yapacağımı bilemedim. Rakı içeyim dedim, evde uzo vardı, onu koydum. Ekmek bulamayınca da pasta yerim ben zaten. Fakat sabah altıya kadar içmişliğim çok olmuştur da, sabah altıda içmeye başladığım hiç olmamıştı.

Kendimi eğlemek için yazı yazmaya karar verdim. Ancak bu kadar eğleyebildim.

İnsanın boğazına düğüm, gözüne yaş olan çocuk kitabı

2011-02-03T17:59:00.008+02:00

Yabancı çocuk kitaplarında taşınma, okul değiştirme, boşanma, bedensel engeller, hastalık, yalnızlık, yaşlılık ve ölüm de konu ediliyor. Başka bir eve taşındıkları için strese giren bir kedinin hikayesinin anlatıldığı Moving diye eski bir kitap hatırlıyorum. Baş kahramanı bir bacağını kaybetmiş ama dünyayı gezmek isteyen bir kedi olan Three-Legged Cat aşkla sevdiğim çocuk kitaplarından. Sonra bir de John Brown, Rose and the Midnight Cat var. Yaşlı Rose'un köpeği John Brown sokaktaki kediyi kıskanıyor ve Rose'un onu eve almasına çeşitli numaralar yapıp bir türlü izin vermiyor. Ama sonra Rose'un ne kadar yalnız olduğunu görünce üzülüyor ve kediyi kendisi içeri alıyor.

Ama geçen hafta Londra'da keşfettiğim Lola and the Rent-a-Cat bugüne kadar okuduklarım arasında en çarpıcı ve sıra dışı olanı. Lola ve John çok uzun zamandır evli, yaşlı bir çift. Yazar gençliklerinde evlendiklerini, yaşlılıklarında birbirlerine nasıl destek olduklarını anlatarak başlıyor. Şöyle cümleler var mesela; "Sometimes John is sad for no reason and loses his way around the house. It’s hard for him to get down stairs, and that makes Lola sad, too."

John bazen hiçbir sebep olmaksızın üzülüyor ve evin içinde yolunu kaybediyor. Aşağı kata inmekte zorlanıyor ve bu, Lola'yı da üzüyor. Birlikte her yere uzanabiliyor ve birlikte dengede kalıyorlar. Birbirleriyle ilgileniyor ve alışveriş listesini birlikte hatırlıyorlar.

Sonra bir gün John ölüyor. Lola cenazenin ardından eve geliyor, elli altı yıl sonra evinde yapayalnız oturuyor. Sıkıldığı günlerden birinde internette gezerken Rent-a-Cat'ten bir kedi almaya karar veriyor. Böylelikle tekrar seveceği, ilgileneceği, kendisine eşlik edecek bir can oluyor.

Kitabın sonuna doğru Lola'nın kucağında kedisiyle oturup çocukluğunu, John'la birlikte geçen gençlik yıllarını mutlulukla hatırladığını bir sahne var. Var işte, ancak o kadar diyebiliyorum.

Kitap "Yarın başka bir gün," sözüyle bitiyor.

Burası Londra

2011-01-31T15:02:00.007+02:00

Evet, biz de bir kere daha gittik ve gördük. Ha, nefretle mi döndük? Yok artık, ama insanı bir daha kışın tatile çıkmaya tövbe ettiren soğuğundan ve kuru fasülyeli kahvaltısından bıkarak döndük demek yanlış olmaz.

Mundar hayvanlar

Bildiğin turist nereleri geziyorsa biz de o hesap gezdik işte. Beni koskoca tatilde en çok şaşırtan şey Tower of London'daki kuzgunların kanatlarının "kırpılması" oldu. Beefeater denen adamlara sordum, "Do you really clip their wings?" dedim. "I don't like to say clip, clipping sounds rather nasty. I prefer 'trimming', like hair cut." dedi. İşin peşini bırakmadım, "So whatever it is you do, can they fly?" dedim. Biri "Of course, they can," diye cevap verirken diğeri "They sort of glide." dedi. Dediklerinin birbirini tutmadığını söyleyince güldüler. Velhasıl kulede her daim bulunması gereken altı tombul (2 de yedekleri var) kuzgun çayır çimende en fazla tavşan gibi hoplayabiliyor. Tavşan demişken günde 220 gr. tavşan etiyle beslendiklerini, ara sıra da ödül niyetine parçalamaları için bir bütün tavşan verildiğini ise Horrible Histories: London'da okudum. Bütün bunları sebebi ise kuzgunlar kuleyi terk ettiği zaman İngiltere'nin çökeceğine inanmalarıymış.

Beefeater demişken, Beefeater Gin Winter Edition çıkarmış. İçinde tarçın, portakal kabuğu falan var. Çok başarılı bir çalışma olmuş, hayatı seks yapmak ve içki içmekten ibaret sananlarımıza öneriyorum.

Şu son cümlemde de öyle bir hava var ki, sanki oralara gittim ama buralarda ne olmuş, ne bitmiş hep takip ettim, memleket meselelerine de böylesi düşkün bir insanım imajı çıkıyor. Yalan. Kazara gördüm. Ama taa oralarda, otel odasında Muhteşem Yüzyıl'ı seyrettim mi, seyrettim.

Vampir Adası

2011-01-11T10:12:00.003+02:00

Yüzlerce çocuk kitabı okumuş, bunun koleksiyonunu yapan ve onlarcasını da çevirmiş bir insan olarak diyebilirim ki, son zamanda okuduğum en güzel çocuk kitabı Vampir Adası. Uzun zamandır bu kadar iyi, eğlenceli, zekice yazılmış, heyecanlı, sürükleyici, olay örgüsü oturmuş bir çocuk kitabı görmedim. Kitabın baş kahramanları Maddy, Lexie ve Hudson kardeşler derinliği olan karakterler. Gerçi benim favorim Maddy, bayılıyorum ona.

Yazar Adele Griffin öyle komik, ince esprilerle dolu bir seri (3 kitap) yazmış ki, seriyi çevirirken nasıl güldüm, nasıl eğlendim anlatamam. Espriler, kelime oyunları, özlü sözler ve çevirirken zevkten bayıldığım şiirler çeviride kaybolmasın diye elimden geleni yaptım. Fena da bir iş çıkarmadığıma inanıyorum.

Kitap ne zaman yayına hazırlanacak bilmiyorum. Bu yazıyı belki de kitap piyasaya çıktığı zaman yazmak daha iyi olurdu ama dayanamadım, bahsetmek istedim. Keşke burada kitaptan bir parçaya yer verebilseydim ama yanılmıyorsam, böyle bir alıntıya şimdilik izin yok.

İşimi gerçekten çok seviyorum. Kitaplar çıktığı zaman umarım çocuklar da bu seriyi çok sever. Ama işte böyle durumlarda hiç çocuk tanımadığım için çok hayıflanıyorum. Ne düşündüklerini birebir nasıl bileceğim? Belki aranızdan birilerinin çocuğu okur da, siz de çocuğunuzun ne düşündüğünü benimle paylaşırsınız.

Ah, Maddy yaa, canım benim. Çocuğum olsa bu kadar severim.

"Dünyanın en güzel tablosu"

2011-01-07T08:06:00.005+02:00

Francisco Goya / The Dog (c.1819-23)

Antonio Saura bu resim için "Dünyanın en güzel tablosu," demiş. Bu resmi Euphrates ve C.D. için koyuyorum.

Sergi tavsiyesi

2011-01-03T23:55:00.006+02:00

Geçtiğimiz Pazar günü Kahlo-Rivera sergisine gittim. Gittim ve on dakika sonra çıktım. Çünkü insanlar yaşları üç ila on arasında değişen çocuklarını da yanlarına alarak ve sonra onları sergi salonuna salarak sergiye teşrif etmişti ve ortam, sergi salonundan ziyade bir panayırı andırıyordu. Ben bu resimleri hayatımda dünya gözüyle ilk gördüğüm anı gürültüyle hatırlamak istemiyorum diye düşünerek çıktım. Bir ara yine gideceğim. Telefonumuzun bile sesini kısarak girdiğimiz sergilere götürülen üç yaşındaki çocukların, hele de saldım çayıra, mevlam kayıra tadında ortama salınmışlarsa, rahatsızlık vermek dışında bir işe yaramadığını ve pedagog olmasam da, sergilerden -doğal olarak- pek de bir şey anlamadığını düşünüyorum.

Tavsiyelerim:
1) Mümkünse hafta sonu gitmeyin.
2) Dış sesleri bloke etmek için sergiyi walkman eşliğinde gezin.

Hassas okurlar için dip not: Çocuk düşmanı değilim.

Starsailor / Alcoholic

2010-12-29T12:44:00.000+02:00

Beirut / Nantes

2010-12-29T12:43:00.000+02:00

Waldeck / Make My Day

2010-12-29T12:41:00.001+02:00

Habil ve Kabil

2010-12-28T11:06:00.009+02:00

“Bu Kabil kıssasına bambaşka bir açıdan da bakılabilir. Bize bu konuda belletilenlerden çoğu, kuşkusuz doğru ve gerçek şeyler; ne var ki, öğretmenlerin yaptığından daha değişik biçimde ele alınabilir hepsi, o zaman bunların çok daha yerinde bir anlam kazandığı görülür. Örneğin, bize öğretilen biçimiyle Kabil ve alnındaki nişan kıssası pek de inandırıcı değil. Bir insanın bir kavgada kardeşini öldürmesi olmayacak bir şey değil kuşkusuz. Ayrıca, bu katil kardeşin sonradan korkuya kapılıp birazcık imana gelir gibi olmasının da akıl almayacak yanı yok. Gelgelelim, kendisini koruyacak ve başkalarının yüreğine korku salacak bir nişanla donatılması, yani ödlekliğinin ödüllendirilmesi doğrusu pek tuhaf.”

“Habil’in öldürülmesinden önce var olup kıssanın başlangıç bölümü sayılacak şey, nişanın ta kendisiydi. Ortada bir adam, bu adamın yüzünde de bir şey vardı, başkalarını korkutan bir şey. Kimse ona el sürmeyi göze alamıyor, adamın kendisi olsun, çocukları olsun, başkalarında saygı uyandırıyordu. Belki de, hatta kesinlikle denebilir ki, adamın alnında gerçek bir nişan, öyle alna vurulmuş kaba bir şeyle karşılaşılmaz hayatta. Akla daha yatkını, yüzde pek algılanamayan korkutucu bir şeyin, gözlerde insanın alışık olduğundan daha üstün bir zeka ve ataklık belirtisinin seziliyor olmasıydı. Öyle bir adamdı ki bu, otorite sahibiydi, herkes kendisinden çekiniyordu. Alnında bir nişanı vardı çünkü. Herkes istediği gibi yorumlayabilirdi bunu ve insan da kendisi için en rahat olan, kendisini haklı çıkaracak yorumu seçer hep. Kabil’in çocuklarından herkes korkuyordu, çünkü bir nişanları vardı. Senin anlayacağın nişana gerçekteki gibi bir üstünlük belirtisi değil, bunun tersi bir gözle bakılıyordu. Söz konusu nişanı taşıyanların korkunç kimseler oldukları söyleniyordu; hani gerçekten de öyleydiler. Cesaret ve karakter sahibi kişiler başkalarına her zaman pek korkunç görünür çünkü; korkusuz ve korkutucu kişilerden bir soyun ortalıkta dolaşması ise pek hoşa gidecek bir şey değildi, bu yüzden ilgili soya bir lakap yakıştırılıp bir kıssa düzüldü; böylece yapılanların öcü alınmak, çekilen korkuların acısı bu yoldan biraz çıkarılmak istendi.”

“Böyle eski, ama çok eski kıssaların hepsi gerçektir; ne var ki, doğru dürüst kayda geçirilmemiş ve yorumlanmamışlardır. Sözün kısası, bana sorarsan Kabil yaman biriydi, sırf kendisinden korkulduğu için hakkında böyle bir söylenti düzülmüştü. Kıssa düpedüz söylentiydi, insanların sağda solda anlattıkları boşboğazlıklardan biriydi. Beri yandan, Kabil ile çocuklarının kendilerinde gerçekten bir çeşit nişan taşımaları, başka kişilere benzememeleri bakımından da düpedüz gerçek bir kıssadır.”

“Öldürme olayı kuşkusuz gerçek. Güçlü bir kişi güçsüz birini öldürmüştü. Öldürdüğü kişinin sahiden kardeşi olduğu konusunda kuşku duyulabilir. Ama önemli değil bu o kadar, nihayet bütün insanlar kardeştir. Diyeceğim güçlü bir insan güçsüz bir insanı vurup öldürdü. Belki yiğitçe bir eylemdi bu, belki değil. Ama şurası kesin ki, söz konusu olaydan sonra güçsüz kişilerin yüreğini korku sardı, durumdan acı acı yakınmaya başladılar. ‘Peki, ne diye siz de tutup onu öldürmüyorsunuz?’ diye sorulduğunda, ‘Korkak kişileriz, onun için,’ demediler de, ‘Nasıl öldürebiliriz? Bir nişanı var. Tanrı kendisini bir nişanla donattı,’ yanıtını verdiler."

Demian / Hermann Hesse

Cain and Abel / Marc Chagall (1960)

Aslında bundan çok daha etkileyici ve çarpıcı bir sürü Habil ve Kabil resmi var. Teknik bakımından aralarından sıyrıldığı için bunu koydum.

Nerdübanlar

2010-12-22T03:03:00.002+02:00

Saatlerdir çalışıyorum. Yaptığım iş yüzünden biraz önce aklıma Escher’in çizimleri geldi. (Escher’in çizimlerinden zerre kadar hoşlanmadığım ve bakmaktan büyük rahatsızlık duyduğum için buraya koymuyorum. Bilmeyen varsa, google images’ı öneriyorum.) Şöyle ki; kitabın kahramanları on altı sayfadır bir mağaranın içinde ilerliyorlar. On altı sayfadır ulaşmaları gereken yere gelip de iki çift laf edemediler. İçim dışım oyuk, geçit, sarkıt, dikit, basamak, dar yol, patika, girinti, çıkıntı, dönemeç, sağ, sol, yokuş, aşağı, yukarı, kenar, yan, nehir, su şırıltısı, kıvrım, merdiven, tavan, taş, kaya, platform, çatlak, yarık, boğaz, gedik, şelale oldu. Daha da saymıyorsam insanlığımdan. Sanki liseler için coğrafya kitabı çeviriyorum.

Ama işte en çok basamak çıkıyorlar. Gelsin ‘sarmal merdiven’, gitsin ‘birkaç basamak’… Yok, ‘merdivenlerin başı’; yok, ‘merdivenlerin sonu’… Sinirim bozuldu artık. Escher’in resimleri gibi ortada bir sürü merdiven var ama nereden girdiler, nereden çıktılar belli değil. Tasvirin böylesi kahrolsun.

Cibelle / Punk da Periferia

2010-12-18T23:25:00.000+02:00

Tahmini değerler

2010-12-16T20:11:00.011+02:00

Bu yazıyı Alis'in yorumuna istinaden yazıyorum. Kahlo ve Rivera sergisinde gelecek resimlerin hangileri olduğunu biraz araştırdım. Öncelikle, kırk eser gelecek; bunların yarısı Frida'nın, kalanı ise Diego'nun eserleri. Hepsi tablo değil, çizimler ve fotoğraflar da var. Ya da şöyle; sergiye gelen 40 eserin 20'si Frida'nınsa, kalanın üçte biri fotoğrafsa ve Diego'nun gelecek eserlerinden bazıları desense, benim geriye kaç param kalır? Öyle bir giriş yapmışım yani...

Natasha ve Jacques Gelman

Neyse, buraya gelen eserler Natasha ve Jacques Gelman'ın koleksiyonundan. Koleksiyonun yönetimi Vergel Foundation'a devredilmiş. Arama bu şekilde yapıldığı zaman ortaya çıkan eserlerin isimlerini bulabildiğim kadarıyla yazıyor, aralarında en sevdiğim ve merakla beklediğime ise iltimas geçiyorum ve onun ilaveten resmini de koyuyorum.

Kahlo:
- The Love Embrace of the Universe
- Diego in My Thoughts
- Self-portrait with Monkeys
- Self-portrait with Braid
- Self-portrait with Bed (Me and My Doll)
- Self-portrait with Necklace
- Portrait of Diego Rivera
- Portrait of Natasha Gelman
- The Bride Frightened at Seeing Life Opened
- Frida Kahlo in Blue Dress (Bir dönemki sevgilisi Nicolas Murray tarafından çekilmiş fotoğrafı)

Diego:
- Dolores Olmedo
- Portrait of Natasha Zakolkowa Gelman

Portrait of Natasha Zakolkova Gelman (1943)

Bayan Gelman'ın Kahlo, Rivera ve David Alfaro Siquerios tarafından çizilmiş portreleri arasında bana göre en güzeli, en zarifi işte bu. Elbisesinin ve bacaklarının kala zambaklarına benzetildiğine dikkat çekerim.

Cibelle / Green Grass

2010-12-11T19:58:00.001+02:00

Bazı şeyleri beklemek güzeldir.

2010-12-09T18:04:00.009+02:00

Pera Müzesi'nde 23 Aralık'ta Frida Kahlo ve Diego Rivera sergisi açılıyor. Sadece iki hafta sonra kırk kadar eserleri sergilenecek, bakalım hangileri olacak. İkisini de o kadar çok seviyorum ki, haberi alınca hissettiğim çoşkuyu tarif edemem. İkisinden de birer resim koyuyorum, en sevdiklerimden.

Frida Kahlo / What I Saw in the Water or What the Water Gave Me (1938)

Diego Rivera / The Temptations of Saint Anthony (1947)

İstatiksel bir bilgi

2010-12-02T15:13:00.007+02:00

AHMET Türkiye'de en çok kullanılan 4. isim (...2. ali, 3. mustafa, 4. ahmet, 5. murat, 6. hakan, ...). Ülkemizde yaklaşık her 56 kişiden birinin adı AHMET ve ismin yaygınlık oranı binde 17.96.

AHMET adının yaygınlık oranının Türkiye'nin resmi nüfus sayımı sonuçları ve günlük ortalama nüfus artış hızına orantılarsak ülkemizde 02-12-2010 16:14 itibariyle yaklaşık 1,330,169 kişinin isminin AHMET olduğu ve AHMET isimli kişi sayısının her yıl ortalama 21347 kişi arttığı tahmini yapılabilir.

AHMET adının Amerika Birleşik Devletindeki yaygınlık oranı ise bir milyonda 64.08 civarında ve bu hesaba göre ABD'de yaklaşık 19,916 AHMET yaşadığı tahmin edilebilir. ABD'nin nüfus istatistikleri dikkate alındığında Amerika'da AHMET sayısı her yıl 168 kişi artıyor.

AHMET Türkiye'nin en yaygın 4. ismiyken, Amerika Birleşik Devletinde en yaygın 4. ad ise Robert ismi. AHMET adının yakın kullanım oranına sahip diğer Amerikalı isim kardeşleri arasında 2. David 3. Michael 4. Robert 5. James 6. William isimleri de sayılabilir. "İsmiDidikle.com'dan alınmıştır" yazılarak bu ilginç, doğru ama gayet de gereksiz bilgi serbestçe dağıtılabilir ve kopyalanabilir.

Gırgır kim?

2010-11-23T15:29:00.005+02:00

Gırgır, Rana ve Marc'ın kısa bir süre önce balayına giderken bize bıraktıkları kedileri.
Bazen böyle şeyler yazıp çok eğleniyorum.

To Mum and Dad:

Here in this new house that you sheltered me,
When you flew to your honeymoon,
And left the occupants with their doom,
I have done all I can, to make them go boom.

I have dropped the books on the shelf with a single hurl of my paw,
I have snatched the ropes of the sunblinds with merely a bite
I have taken custody of the only armchair with my hefty butt,
Yet I have not found satisfaction and more is to strike.

I sharpen my nails on their new bed,
I eat their flowers for snack,
Just when I hear the growl Gırgır!
I show them my neatest trick, my tummy.

That and my most innocent look,
Always gets me off the hook,
And reserves a place in the nook,
Where we all cuddle and read a book.

Here the water is always fresh as the mountain dew,
Litter box is cleaner than the blue-flagged beaches,
I ask you, o, please tell me,
When have you fed me
Smoked chicken breastie?

So my all day sleep over will last a little more
In this gorgeous nest of pet lovers,
Where they take such good care and adore,
That I may eventually go bonkers.

GIRGIR

Masalların sonunda karaya oturmak…

2010-11-19T22:46:00.002+02:00

John William Waterhouse / A Mermaid (1901)

Küçük deniz kızı, prense aşık olunca karaya çıkabilmek için okyanusun cadısına bir çift bacak karşılığında sesini vermiş. Ben ise kelimelerimi verdim sanırım; bir süredir yazamayışımı başka türlü açıklayamıyorum.

Başka şehirlerde

2010-11-12T21:26:00.004+02:00

Achielle Battistuzzi / El Pla de la Boqueria (1873)

Bu resmi tek bir şey için seviyorum; Barcelona apartmanlarında o yeşil güneşlikler hala gün boyu balkon demirlerinin üzerinden aşağı sarkıtılıyor. Gidip görmeseydim ve bu yazı hatırlamak beni bu kadar mutlu etmeseydi bu resmi de sevmezdim. Çünkü aslında resim bana başka hiçbir şey demiyor.

İspanya resimlerinden derlediğim sanat haftası bitti. Ocak'ta kısmetse Londra'ya gidiyorum, vizem bile hazır. (Bakın bu sefer ne kadar ihtiyatlıyım.) Bunun Tate'i var, National Gallery'si var. Onu da toparlamam Temmuz'u bulur herhalde. Neyse, geç olsun güç olmasın.

Ramon Casas

2010-11-11T20:52:00.006+02:00

Ramon Casas / Nude (?)

Ramon Casas / Le Sargantine - Portrait of Julia Peraire (1907)

Ramon Casas / Decadente (1899)

Senin için,

2010-11-10T18:32:00.008+02:00

Ramon Marti Alsina / The Criminal. 'The Mark of the Crime' (1866)

Giambattista Piazzetta / Isaac's Sacrifice (1712-1714)

Birisinin bu resimler karşısında sizinle, sizin kadar heyecanlandığını bilmeyi bu kadar keyifli kılan bir şey varsa, o da siz hiç olmasaydınız da onun kendi başına aynı heyecanı duyacağını bilmek.

Günün fırsatı

2010-11-10T11:54:00.004+02:00

Bu fırsatı biraz önce Facebook'ta gördüm ve hemen iki tane satın aldım. Eğer sizin de ilginizi çekerse diye fırsat için link veriyorum.